De
Grote Eindtijdprofetie van Jezus in Mattheüs 24 en 25 – Deel I
De Rede over de Laatste Dingen
Door Watchman Nee
Uit:
The King and the
Nu wij ons een goed begrip hebben gevormd van de opname willen wij verder gaan
met Mattheüs 24 en 25. Deze twee hoofdstukken bevatten profetieën over (1)
de Joden, (2) de Gemeente, en (3) de heidenen. Naast de inhoud van het boek
Openbaring bevatten deze twee hoofdstukken de belangrijkste profetieën voor
de tijd waarin wij leven. Terwijl het boek Openbaring veel details noemt,
reikt Mattheüs ons alleen principes aan. Deze twee hoofdstukken zijn niet erg
makkelijk om te lezen. Zo’n honderd jaar geleden (dit werd rond 1930 gezegd)
bleek dat er maar weinig mensen waren die er aandacht aan schonken. Sinds 1828
echter (het jaar waarin de beweging van de Broeders een aanvang nam) begonnen
de mensen deze hoofdstukken zorgvuldig te bestuderen. Vanwege verschillende
achtergronden houden Bijbelstudenten er verschillende interpretaties op na. Er
zijn echter drie belangrijke scholen die ieder op hun eigen wijze de twee
hoofdstukken interpreteren: (a) dat alle profetieën de Gemeente betreffen,
zoals onder meer Benjamin Newton leert; (b) dat alles wat beschreven is in
deze hoofdstukken alleen de Joden aangaat, hetgeen ook J. N. Darby en C. I.
Scofield denken; en (c) dat sommige dingen betrekking hebben op de Joden en
sommige op de Gemeente, hetgeen onze overtuiging is. De reden voor deze
verschillen ligt in het verschil in antwoord dat men geeft op de vraag waar de
discipelen voor staan; vertegenwoordigen zij: (a) de Gemeente; (b) de Joden;
of (c) het Joodse overblijfsel zowel als de pilaren van de Gemeente.
Hoe wij deze twee hoofdstukken onderverdelen en uitleggen is van groot
belang, anders zullen de eerste twee scholen ons in verwarring brengen. Laten
wij eens gaan kijken naar de achtergrond van deze twee hoofdstukken in
hoofdstuk 21-
A. 24:1-31 slaat op de Joden omdat hier alles letterlijk
wordt geïnterpreteerd; maar 24:32-25:46 gaat over de Gemeente omdat daar
alles geestelijk wordt geïnterpreteerd. Bijvoorbeeld: het woord
‘winter’ in 24:20 wordt letterlijk bedoeld, omdat het een feit is dat het
moeilijk is om in de winter te vluchten (‘sabbat’ moet ook letterlijk
worden opgevat); ‘zomer’ in vers 32 moet echter geestelijk worden
uitgelegd omdat het wijst op het spoedige aanbreken van het Koninkrijk
(terwijl de ‘vijgeboom’ Israël vertegenwoordigt). Een ander voorbeeld: in
24:26 is de ‘binnenkamer’ een echte binnenkamer, terwijl het ‘huis’ in
vers 43 geestelijk bedoeld is. Dat wat de Joden aangaat moet dus letterlijk
worden geïnterpreteerd, maar dat wat de Gemeente aangaat moet geestelijk
worden geïnterpreteerd (zie Matt. 13:11-13).
B. Het gedeelte vóór Matt. 24:31 heeft een Joodse
achtergrond, zoals duidelijk wordt door het gebruik van woorden als ‘de
heilige plaats’ (v.15), ‘in Judea’ (v.16), en ‘sabbat’ (v.20); maar
het gedeelte ná 24:31 kent absoluut geen plaatselijke
begrenzingen of iets van dien aard.
C. De dingen die genoemd worden vóór 24:31 zijn stoffelijk, fysiek
van aard, terwijl de dingen die er na komen moreel van aard zijn.
Bijvoorbeeld: de volkeren, de moeders met kinderen, en de kinderen die in het
eerste deel worden genoemd hebben allemaal een letterlijke betekenis; maar de
maagden, het dienstvolk en de heer des huizes, en de schapen en de bokken in
hoofdstuk 25 geven ons allemaal een morele boodschap.
D. Vóór 24:31 worden er geen morele eisen gesteld; wat de Joden
aangeraden wordt is vluchten. Maar ná vers 31 worden er morele eisen gesteld
zoals: waakt, weest bereid, enz. - deze handelingen zijn de
verantwoordelijkheden van de heiligen in de eindtijd.
E. Omdat de Joden nog steeds de Messias verwachten worden er valse
Christussen genoemd voor vers 31; maar na vers 31 wordt er met geen woord meer
over valse Christussen gesproken, omdat het laatste gedeelte tot de Gemeente
gericht is.
Samenvattend kunnen we zeggen dat Mattheüs 24:1-31 tot de Joden gericht is; Mattheüs 24:32-25:30 is tot de Gemeente gericht; en Mattheüs 25:31-46 is gericht tòt de Gemeente en gaat óver de heidenen. Misschien kan een schema één en ander verduidelijken:
Introductie:
de drievoudige vraag van de discipelen, 24:1-3
v.1
Toen de discipelen zich
nog eens omdraaiden en naar de gebouwen van de tempel keken vonden zij dat
alles geweldig. Geen andere natie op aarde had zulk een heilige plaats. De
stenen van de tempel zijn zeer mooi. De gouden vaten in de tempel blinken en
zijn erg duur.
v.2
‘Ziet gij dit alles niet?’ - ‘Deze dingen’ verwijst naar de grote
stenen en de gouden vaten. De Here kent hun gedachten. ‘Voorwaar, Ik zeg u
...... er zal hier geen steen op de andere gelaten worden, die niet zal worden
weggebroken’ - De mensen kijken naar het uiterlijk en het tijdelijke, maar
de Here, met Zijn geestelijk inzicht, kijkt dwars door het zichtbare heen. In
de ogen van de mensen van vandaag is de wereld erg mooi en beschaafd. Maar als
de mens de wereld met het geestelijk oog van de Here bekijkt dan kan hij zien
dat de aarde met al zijn materiële dingen uiteindelijk verbrand zal worden.
Waarom zouden wij gelovigen onze aandacht dan nog richten op de dingen dezer
aarde?
Maar
typologisch gezien kan de tempel ook de Gemeente vertegenwoordigen. De kerk
van vandaag bestaat voor een groot deel slechts nog in naam en heeft haar
levende realiteit verloren. Zij gaat door met het houden van erediensten zoals
dat eertijds in de tempel gebeurde. Waarom herhaalde de Here de vraag van de
discipelen en gaf Hij dit vreemde antwoord? Zijn vragen laat zien dat als de
discipelen niet dezelfde houding aannemen als Hij zij niet in staat zullen
zijn de profetieën te verstaan. Mensen die zich bezighouden met de wereld
schenken geen aandacht aan de profetieën. De discipelen kunnen het licht van
de profetieën niet ontvangen door ze te lezen, want het licht dat de wereld
uitstraalt maakt hen blind. Zij weten niet dat - hoe goed en mooi de wereld
ook lijkt te zijn - de dag zal komen dat zij zal worden verbrand met vuur.
Waarom zegt de Here hier dat zulk een prachtige tempel aan de kinderen Israëls
woest wordt overgelaten (Matt. 23:38, Telos)? Eenvoudigweg omdat de
heerlijkheid van de tempel niet gelegen is in goud, zilver, en kostbare
schatten, maar in de aanwezigheid van de Here.
Als de Here weg is, waartoe dient de tempel dan nog met al zijn goud en
schatten van de wereld? Laten wij als Gods tempel er voor zorgen dat wij niet
de uiterlijke vorm hebben, maar de aanwezigheid van God. ‘Er zal hier geen
steen op de andere gelaten worden, die niet zal worden weggebroken’ - In 70
na Chr. werd deze profetie letterlijk vervuld. De Romeinse soldaten vielen
onder generaal Titus Jeruzalem binnen, staken de tempel in brand, en
schraapten het door het vuur gesmolten goud van de stenen af.
v.3 ‘Toen Hij op de
Olijfberg gezeten was’ - Mattheüs noemt het woord ‘berg’ tien keer, en
iedere keer staat het in verband met iets speciaals. Op twee van deze plaatsen
zien wij duidelijk enige gelijkenis in de situatie - namelijk in 5:1 en 24:3.
Op de berg in 5:1 spreekt de Here over de wetten van het Koninkrijk der
Hemelen, Hij legt uit wat de voorwaarden zijn om in het Koninkrijk binnen te
kunnen gaan, en Hij spreekt over het feit van het heersen met Hem in de
toekomst. Op de Olijfberg (24:3) zullen wij opmerken dat Hij zich concentreert
op profetieën aangaande de opname, de Grote Verdrukking, en het oordeel.
Waarom spreken op een berg? Omdat de toehoorders de berg moeten
beklimmen wordt duidelijk dat er een prijs moet worden betaald. Allen die de
prijs niet willen betalen zullen de profetieën niet kunnen verstaan. De reden
waarom mensen niet graag luisteren naar profetie of waarom zij het feit van de
wederkomst ontkennen is gelegen in de onwil om de berg te beklimmen en de
prijs te betalen. Er heerst rust op de berg, en het was ook stil op het eiland
Patmos waar Johannes de inhoud van het boek Openbaring ontving. De rumoerigen
zijn niet in staat profetie te studeren.
De vraag van de discipelen is een drievoudige: (a) Wanneer zullen deze dingen geschieden (Telos)? (b) Wat is het teken van Uw komst? en (c) Wat is het teken van de voleinding der wereld? Deze drie vragen moeten niet door elkaar gehaald worden. De Here beantwoordt de vragen van de discipelen één voor één. De eerste vraag: vers 4-15; de tweede vraag: vers 15-28; de derde vraag: vers 29-31. Wat betreft de eerste vraag geven Marcus en Lucas zeer gedetailleerd antwoord. Omdat Mattheüs een wat breder gebied bestrijkt moet het antwoord op de eerste vraag in Mattheüs 24:4-14 worden aangevuld met de verslagen van Marcus en Lucas. Marcus noch Lucas geven direct antwoord op de twee andere vragen, hoewel zij geen gebrek aan onderricht hebben aangaande deze dingen. Dat komt vooral omdat bijvoorbeeld Lucas de opname niet als hoofdonderwerp heeft.
De
Eerste Vraag van de Discipelen
Wat de eerste vraag betreft (‘Wanneer zullen deze dingen
geschieden?’), moeten wij eerst de volgende vraag stellen: wat zijn ‘deze
dingen’ eigenlijk? Omdat ‘deze dingen’ meervoud is moeten er andere
dingen meespelen dan alleen de verwoesting van de tempel. Door te kijken naar
de achtergrond in Mattheüs 23 (want wij moeten er opnieuw rekening mee houden
dat de verdeling van de Bijbel in verzen en hoofdstukken niet geïnspireerd
is), zullen wij zes dingen opmerken: (a) dat de kinderen Israëls vol moeten
worden met de maat der zonde van hun vaderen (23:32); (b) dat de Here
profeten, wijzen en Schriftgeleerden tot hen zal zenden (23:34), waarbij wij
opmerken dat de hiergenoemde profeten geen Oud-Testamentische profeten zijn,
omdat de Here zegt: ‘van hen zult gij sommigen doden en kruisigen,’ en in
de tijd van het Oude Testament werden mensen niet gekruisigd; (c) dat de Here
zich wreken zal op de boosaardige kinderen Israëls (23:35-36); (d) dat de
heilige tempel zal worden verwoest (24:2); (e) dat het huis Israëls zal
uitzien naar de komst van de Here en zal uitroepen: ‘Gezegend Hij, die komt
in de naam des Heren’ (23:39); en (f) dat de Here de kinderen Israëls zal
vergaderen gelijk een hen haar kuikens onder haar vleugels vergadert (23:37).
Omdat de discipelen aangaande deze zes dingen vragen stellen moeten de
antwoorden die de Here geeft logischerwijze ook deze zes vragen beantwoorden.
Dit kunnen we zien in hoofdstuk 24: (a) de kinderen Israëls worden vervuld
met de maat der zonde van hun vaderen (24:10-12); (b) ‘u’ in 24:9 zijn
degenen die door de Here gezonden zijn; (c) ten gevolge van wat de kinderen
Israëls doen aan de profeten zal de Here zich aan hen wreken met verdrukking
(24:21-22); (d) de heilige tempel zal worden verontreinigd en verwoest zoals
geprofeteerd is door Daniël (24:15); (e) de kinderen Israëls zullen de komst
van de Here verwachten (24:30) - want merk op dat de zin ‘alle stammen der
aarde’ naar de twaalf stammen van Israël verwijst (het Griekse woord voor
aarde (ge - uitspraak ghay) kan ook
‘land’
betekenen, in de zin van een land met duidelijke landsgrenzen); en (f) de Here
zal Zijn uitverkorenen verzamelen (24:31).
De
Tweede Vraag van de Discipelen
Wat betreft de wederkomst (‘Wat is het teken van uw komst’) is het
noodzakelijk drie Griekse woorden te onderscheiden: (1) parousia, (2) apokalupsis,
en (3) epiphaneia.
Het woord dat de discipelen gebruiken als zij de Here naar Zijn ‘komst’ vragen is het Griekse woord parousia, hetgeen vertaald moet
worden met ‘tegenwoordigheid’ of ‘aanwezigheid’ - het wordt 24 keer in
de Schrift gebruikt. Naast de zeven keer waar het woord parousia op
mensen slaat (I Cor. 16:17; II Cor. 7:6, 7; 10:10; Fil. 1:26, 2:12; en II
Thess. 2:9), verwijst het de andere zeventien keer naar de Here (Matt. 24:3,
27, 37, 39; I Cor. 15:23; I Thess. 2:19, 3:13, 4:15, 5:23; II Thess. 2:1, 8;
Jak. 5:7, 8; II Petr. 1:16, 3:4, 12; en I Joh. 2:28).
Het woord apokalupsis (hetgeen ‘onthullen,’ ‘blootleggen’ of
‘openbaren’ betekent) komt in de Schrift op de
volgende plaatsen voor: I Petr. 1:7, 13, 4:13; I Cor. 1:7; en II Thess. 1:7. ‘Openbaring’ wordt gegeven om mensen iets te doen verstaan.
Het woord epiphaneia (hetgeen ‘verschijnen’ betekent) wordt
gebezigd in: I Tim. 6:14; II Tim. 1:10, 4:1, 8; Titus 2:13; en II Thess. 2:8.
De ‘verschijning’ heeft tot doel de mensen ‘iets’ te laten zien. Het
woord ‘komst’ in Mattheüs 24:3 is parousia
(‘tegenwoordigheid’). Waarom gebruikt de Heilige Geest nu juist dit woord?
Mogelijk omdat de zaak van de komst van de Here nogal gecompliceerd is, en het
woord parousia heeft een nogal ruime betekenis.
De parousia (of ‘tegenwoordigheid’) van de Here neemt een
aanvang met de eerste opname (beter gezegd: ‘wegrukking’) naar de troon
van God. ‘Hebt dus geduld, broeders, tot de parousia des Heren!’
(Jak. 5:7). ‘Oefent ook gij geduld, sterkt uw harten, want de parousia
des Heren is nabij (5:8). Zoals wij al eerder opmerkten zullen allen die ‘het woord van de volharding van Christus’ hebben gehouden deelhebben aan
de eerste opname (Openb. 3:10). Kijk ook naar II Petr. 3:4, waar gevraagd
wordt: ‘Waar blijft de belofte van Zijn parousia?’
I Thessalonicenzen spreekt van (1) het staan voor de Here Jezus bij
Zijn parousia (2:19), (2) de tijd van de parousia van de Here met
al Zijn heiligen (3:13), (3) hoe wij opgenomen zullen worden en de Here zullen
ontmoeten in de lucht ten tijde van Zijn parousia (4:15-17, en (4) het
onberispelijk bewaard blijven van onze geest, onze ziel, en ons lichaam bij de
parousia van de Here (5:23).
Wat gebeurt er allemaal tijdens de parousia? (a) Allen die van Christus zijn zullen worden opgewekt (I Cor. 15:23); (b) bij de parousia van de Here zullen alle gelovigen zich samen verenigen met Hem (II Thess. 2:1); (c) tijdens Zijn parousia zal Hij afrekenen met de anti-Christ (II Thess. 2:8); en (d) de wetteloze zal zijn eigen parousia hebben (II Thess. 2:9). Als wij In Christus blijven hebben wij vrijmoedigheid en hoeven wij niet beschaamd te staan bij Zijn parousia (I Joh. 2:28).
Wij kunnen op deze wijze uit de Schrift opmaken dat de parousia de troon en de lucht omvat. Het begint met de eerste opname en het eindigt met de verschijning van Christus en Zijn heiligen op aarde. De parousia staat dus tussen de bedeling van de Gemeente en het Koninkrijk in. Het omvat (1) de eerste opname naar de troon, (2) verdrukking en de Grote Verdrukking, (3) de Here daalt af naar de lucht, (4) de algemene opname van gelovigen naar de lucht, en (5) de verschijning van Christus met Zijn heiligen op aarde.
Misschien kan het volgende diagram een en ander verduidelijken:
Gedurende de parousia zijn er drie perioden die zich afspelen op drie
locaties: (zie het middelste vak op de vorige pagina): Aan het begin van de parousia
worden (1) de overwinnende gelovigen weggerukt naar de troon (Matt. 24:37,
40-41). Na een tijdje (2a) daalt de Here met deze heiligen van de hemel neer
naar de lucht (I Thess. 4:15-17, I Cor. 15:23) - (bedenk dat de troon op het
ogenblik in de hemel is - Openb. 4:1-2). Intussen (2b) staan de doden in
Christus op, en de levende gelovigen die achterbleven toen de eerste opname
(naar de troon) plaatsvond, zullen samen met de herrezen doden in Christus in
een oogwenk worden weggevoerd naar de lucht. Daar zullen zij de parousia
met de Here ervaren. En tenslotte eindigt de parousia (3) met het
verschijnen van de Here en Zijn heiligen op aarde wanneer zij neerdalen uit de
lucht. Dan zal Hij de anti-Christ vernietigen door de explosie van
heerlijkheid die Zijn parousia teweeg zal brengen (II Thess. 2:8-9).
Wat moet de houding van gelovigen zijn ten opzichte van de parousia?
Geduldig wachten (Jak. 5:7-8); het hart versterken zodat het onberispelijk is
in heiligheid (I Thess. 3:13); geest, ziel, en lichaam onberispelijk bewaren
(I Thess. 5:23).
Wat zal er gebeuren met de gelovigen tijdens de parousia? Een
ieders werk zal beoordeeld worden (I Thess. 2:19, I Joh. 2:28, I Cor. 3:12,
15). Een type van de parousia vinden we in I Petrus 1:16, 18, een
verwijzing naar de verheerlijking op de berg.
Omdat de parousia het middelpunt is van de leerstellingen
aangaande de tijd van het einde en het Koninkrijk is het erg belangrijk dat
wij de parousia en alles wat het omhelst heel goed verstaan.
Er zijn twee andere woorden verbonden met parousia: (1) apokalupsis
- ofwel: de Here ‘openbaart’ Zichzelf door de bedekking die om Hem heen is
weg te nemen, en (2) epiphaneia - als de bedekking weggenomen is kunt u
de Here zien die is ‘verschenen.’ Velen nemen aan dat het verschijnen van
de Here op zich laat wachten tot Hij naar de aarde komt. Maar dit is niet
juist. Want apokalupsis en epiphaneia hebben ook te maken met de
Gemeente. Zeker, de Here zal verschijnen zodat Hij door de gehele wereld
gezien zal worden. Maar Hij verschijnt ook aan de Gemeente. Want de parousia
omhelst zowel apokalupsis als epiphaneia. Als wij de parousia
(‘tegenwoordigheid’) van de Here hebben, dan hebben wij zeker ook Zijn apokalupsis
(ofwel: Hij ‘openbaart’ zichzelf aan ons) èn Zijn epiphaneia
(ofwel: Hij wordt ‘gezien’ door ons). Als wij wachten op Zijn parousia
dan wachten wij ook op Zijn apokalupsis en Zijn epiphaneia - het
kennen en zien van de Here. Wij wachten niet op Zijn komst naar de aarde. De
Here is dan wel bij ons vandaag, maar deze tegenwoordigheid is geestelijk en
door het geloof. Wij zien uit naar die dag waarop wij Hem zullen zien van
aangezicht tot aangezicht.
In de Griekse tekst is er nog een ander woord dat verband houdt met de
wederkomst van Christus dat de moeite waard is om onder de aandacht te
brengen. Dat woord is erchomai - hetgeen ‘komen’ betekent, en dus
een werkwoord is. Zoals wij al zagen is parousia een zelfstandig
naamwoord dat ‘aanwezigheid’ betekent, maar gezien het feit dat het een
zaak van aanwezigheid betreft moeten er tenminste twee personen bij betrokken
zijn: om die reden is de opname bij de parousia inbegrepen. Maar als er
gezegd wordt: de Here ‘komt’ (erchomai), dan is de opname van de
gelovigen er niet bij inbegrepen.
Het woord erchomai (of de variant ervan) wordt zeven keer in Mattheüs 24 gebruikt, en tenminste zes keer in Mattheüs 25 (24:5, 30, 39, 42, 43, 44, 46; 25:10, 11, 19, 31, 36, 39).
Er is nog een ander Grieks woord, proserchomai, dat ‘voorwaarts komen’ of
‘toetreden’ betekent (zie Matt. 24:1; 25:20, 22,
24).
Dan is er het woord deute
(meervoud van deuro) hetgeen betekent: ‘kom hier’ (zie Matt.
25:34).
En het woord heko,
hetgeen betekent: ‘aanwezig zijn,’ ‘gekomen,’ ‘komen over iemand,’
(van positieve of negatieve dingen), of ‘komen tot’ (zie Matt. 24:14, 50).
Al deze woorden laten ons zien hoe zorgvuldig de Heilige Geest Zijn woorden
kiest.
De
Derde Vraag van de Discipelen
Wat betreft de derde vraag (‘Wat is het teken ... van de voleinding
der wereld?’) merken wij op dat er twee Griekse woorden in het N.T. zijn die
worden vertaald met de ‘wereld:’ (1) kosmos - de georganiseerde
wereld, het materiële, tastbare deel ervan; en (2) aion - eeuw,
hetgeen op een tijdsduur (tijd, tijden) wijst. Wanneer de Schrift spreekt van
dat wat ‘van de wereld’ is (zoals in bijv. Joh. 17:14), dan betekent dit
het verstrikt raken in de dingen van de gesystematiseerde wereld; als de
Bijbel zegt ‘gelijkvormig aan deze wereld’ (Rom. 12:2) dan betekent dat
het gegrepen worden door de huidige trends en ontwikkelingen in de wereld. Het
Griekse woord voor ‘wereld’ dat hier in Mattheüs 24:3 wordt gebruikt is aion.
Wat de discipelen hier dus vragen is: ‘Wat is het teken ... van de
voleinding der tijden?’ Nu is ‘de voleinding der tijden’ een specifieke
term. Men kan het ook ‘het einde’ noemen, ‘voltooiing,’ of ‘vervulling’ - hetgeen met name wijst op de 3½ jaar van de Grote
Verdrukking. Dit einde der tijden is het einde van de bedeling (vastgestelde
tijdsperiode) der genade voor de heidenen en de Gemeente. Het begint met de
wegrukking naar de troon en eindigt met het verschijnen van Christus en Zijn
heiligen op aarde, vanuit de lucht. Wat de tijd van
‘het
einde’ betreft, deze valt samen met de parousia; maar wat de plaats
van deze twee dingen betreft is er een groot verschil, want parousia
heeft betrekking op de dingen die boven zijn, de dingen die boven gebeuren,
terwijl ‘het einde’ betrekking heeft op de dingen op aarde.
Laten wij opnieuw eens gaan zien wanneer het eerste deel van Mattheüs
24-25 (24:4-31) wordt vervuld. Er zijn twee algemene interpretaties: (1) dat
het werd vervuld in 70 na Chr. toen Titus Jeruzalem verwoestte, omdat vers 2
al helemaal vervuld is; of (2) dat het nog vervuld moet worden, omdat het
onderwerp van Mattheüs 24 de Grote Verdrukking is. Onder degenen die de visie
in punt 1 aanhangen bevindt zich onder andere C. I. Scofield, en J. N. Darby
is één van degenen die punt 2 aanhangen.
Wij kunnen zeven argumenten aanvoeren die zich tegen de eerste visie
keren: (a) Hoewel er mensen zijn geweest die beweerden de Christus te zijn was
er niet één die een wonder verrichte (24:24) - (b) ‘De gruwel der
verwoesting’ (een afgodsbeeld wordt in de tempel geplaatst) is nog niet
gekomen: de eerste school beweert dat dit werd vervuld toen de Romeinse vlag
in de tempel werd gehesen - maar toen dat gebeurde kon geen enkele Jood meer
vluchten, terwijl Mattheüs 24:15-16 zegt: ‘laten dan wie in Judea zijn,
vluchten naar de bergen’ - (c) De Here beveelt de Joden om - als zij zien
dat het afgodsbeeld in de tempel wordt geplaatst - te vluchten, haastig wel te
verstaan; maar in 70 na Chr. was het niet nodig om haastig te vluchten - (d)
De verwoesting van Jeruzalem zal gevolgen hebben voor de hele wereld, maar ten
tijde van de verwoesting in 70 na Chr. waren de gevolgen niet wereldwijd - (e)
In die dagen wankelden de machten der hemelen (hemellichamen) niet (24:29) -
(f) Na de verwoesting zal de Here verschijnen, maar Hij verscheen niet na de
verwoesting van Jeruzalem in 70 na Chr. - (g) Dit deel van Mattheüs 24:4-31
loopt parallel met wat wij lezen in Openbaring 6. Het boek Openbaring werd
geschreven in ± 96 na Chr., en de historische verwoesting van Jeruzalem door
Titus had plaats in 70 na Chr. Als dit eerste deel volledig vervuld zou zijn
in 70 na Chr. waarom zou Johannes 26 jaar later deze gebeurtenis dan nog
opschrijven in zijn profetische geschriften? De verwoesting van de tempel
(naast de verwoesting door de Babyloniërs in ± 586 voor Chr.) zal nog twee
keer plaatsvinden. ‘En het volk van een vorst die komen zal, zal de stad en
het heiligdom te gronde richten’ (Dan. 9:26). Dit zal gebeuren tijdens de
laatste jaarweek nadat de 62 jaarweken voorbij zijn gegaan. En de term ‘het
einde’ wordt herhaaldelijk gebruikt in Daniël en Mattheüs 24 om aan te
tonen dat er een tweede verwoesting is (waarvan de eerste die in 70 na Chr.
was).
Door andere Schriftplaatsen er bij te nemen, zoals in Openbaring,
kunnen wij ons een beter begrip vormen van de tweede verwoesting van de
heilige tempel: ‘Maar laat de voorhof, die buiten de tempel is, erbuiten, en
meet die niet; want hij is aan de heidenen gegeven; en zij zullen de heilige
stad vertreden, tweeënveertig maanden lang’ (11:2). Samenvattend kunnen wij
concluderen dat Mattheüs 24: 4-6 al vervuld is, dat vers 7-14 nog niet
helemaal vervuld is omdat deze dingen nog aan de gang zijn, en dat vers 15-31
nog vervuld moeten worden.
De
drie evangeliën met elkaar vergeleken
Marcus 13 en Lucas 21 geven hetzelfde onderwerp weer als Mattheüs 24
en 25, maar er zijn enkele verschillen. Alle drie evangeliën vermelden de
eerste vraag: maar het antwoord is in Marcus en Lucas veel gedetailleerder dan
in Mattheüs. De tweede vraag is in Marcus en Lucas anders dan de tweede vraag
in Mattheüs, en de derde vraag, betreffende het einde, krijgt in Marcus en
Lucas een heel andere betekenis, zoals wij straks zullen zien. Laten wij nu
deze verschillen eens gaan bekijken.
Wat betreft de eerste vraag zeiden wij al dat Marcus en Lucas veel
gedetailleerder zijn dan Mattheüs. Zij geven alles weer wat Mattheüs zegt,
behalve de zin: ‘En dit evangelie van het koninkrijk zal in de gehele wereld
gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken, en dan zal het einde
gekomen zijn’ (Matt. 24:14). Merk ook op Mattheüs zich vooral richt op de
tempel, terwijl Lucas zich meer richt op de heilige stad (‘Zodra gij nu
Jeruzalem door legerkampen omsingeld ziet, weet dan, dat zijn verwoesting
nabij is’ - Luc. 21:20): want de vraag in Lucas is wat het teken zal zijn
van de verwoesting van de tempel, waarop een antwoord gegeven
wordt in termen van wat er met Jeruzalem gebeuren zal. In Mattheüs
echter verwijst deze zelfde vraag aangaande een teken naar wat het teken zal
zijn van het einde van de wereld. Lucas heeft het niet specifiek
over valse Christussen, terwijl Marcus en Mattheüs deze term wel gebruiken
(Matt. 24:23-24, Marc. 13:21-22). Dit komt waarschijnlijk omdat Lucas al
eerder een duidelijke beschrijving van de valse Christussen gaf (Luc.
17:22-23). Het karakteristieke van Mattheüs is parousia: ‘Wat is het
teken van uw parousia en van de voleinding der wereld?’
De discipelen stellen deze vraag heel goed, want de parousia en ‘de
voleinding’ vinden op dezelfde tijd plaats. Het woord ‘en’
geeft aan dat zij hier onderscheid maken tussen parousia en ‘het
einde.’ Dat toont aan dat de discipelen al wat inzicht hadden. Omdat Marcus
en Lucas geen nadruk leggen op de parousia, maken zij geen melding van
bepaalde gelijkenissen die Jezus in zijn antwoord in Mattheüs vertelde, zoals
de dagen van Noach, de dienstknechten, de maagden, en de talenten. Deze
gelijkenissen hebben duidelijk betrekking op de parousia.
Er is nog een ander punt waarin alle drie evangeliën met elkaar
overeenstemmen, en dat is dat zij allemaal tot zowel de Joden als de Gemeente
spreken: Marcus 13:5-27 is gericht tot de Joden, 28-37 tot de Gemeente; Lucas
21:8-21 is gericht tot de Joden; 29-36 tot de Gemeente (merk op dat in deze
twee evangeliën, net als in Mattheüs 24, de gelijkenis van de vijgeboom aan
de Gemeente wordt verteld).
Wat betreft de derde vraag, de vraag aangaande het einde, lijken Marcus
en Lucas het tegenovergestelde te zeggen van wat Mattheüs zegt. Want deze
vraag gaat zowel de Joden aan als de Gemeente. Mattheüs 24:20 zegt: ‘Bidt,
dat uw vlucht niet in de winter valle en niet op een sabbat’ - dit is
ongetwijfeld gericht tot de Joden. Lucas zegt echter dit: ‘Waakt te allen
tijde, biddende, dat gij in staat moogt wezen te ontkomen aan alles wat
geschieden zal, en gesteld te worden voor het aangezicht van de Zoon des
mensen’ (21:36). Dit waken en bidden is moreel van aard en is daarom gericht
tot de Gemeente. En hetzelfde kan gezegd worden van Marcus 13:33-37. Verder
vermelden Marcus en Lucas niet de belofte van de opname die wordt
vergeleken met de dagen van Noach omdat de vraag naar de parousia
in Marcus en Lucas niet door de discipelen wordt gesteld (deze vraag wordt
uiteraard wel in Mattheüs gesteld). De zin ‘de dagen van Noach’ is vooral
verbonden met de parousia - de opname (vergelijk Matt. 24:37-39a met
vers 39b-42).
In het tweede deel van Mattheüs 24 zien wij twee tekenen: (a) de dagen
van Noach - het teken van de parousia; en (b) de vijgeboom - het teken
van de voleinding der tijden. Marcus en Lucas maken geen melding van de
gelijkenis van de schapen en de bokken, want zij hebben het over het aanbreken
van het einde, en niet over de dingen van het einde zelf, de dingen die gaan
gebeuren. En deze gelijkenis beschrijft juist de dingen die aan het einde
zullen gebeuren. De vijgeboom moet niet letterlijk worden geïnterpreteerd
want het is een gelijkenis. Het verwijst naar het herstel van de Joodse natie.
De woorden: ‘Wanneer zijn hout reeds week wordt en de bladeren doet
uitspruiten’ (Matt. 24:32) beschrijft het leven in de natie. Door de
onderdrukking van Hitler zijn er pas 120.000 Joden teruggekeerd naar Palestina
(dit werd rond 1930 gezegd). En zelfs de regen, die ongeveer 2000 jaar niet is
gevallen, begint nu weer te vallen.
Jezus’
eind-tijd profetie, deel I:
Aangaande de Joden, 24:4-31
v.5-6 Door wie zullen zij het gevaar lopen misleidt te worden? (1) Door
valse Christussen. In zijn boek De Joodse Oorlog schrijft de beroemde
Joodse historicus Josefus hoe valse Christussen en valse profeten de Joden
steeds weer konden misleiden door hen een wonderbaarlijke bevrijding te
beloven. Deze valse Christussen konden hen misleiden omdat zij hadden
geweigerd te geloven in de echte Christus. (2) Door oorlogen en geruchten van
oorlogen. Na de dood van Christus verspreidden de geruchten van oorlogen zich
razendsnel. ‘Ziet toe, weest niet verontrust; want dat moet geschieden, maar
het einde is het nog niet’ - De discipelen vroegen wanneer de tempel
verwoest zou worden, en de Here noemt hen twee tekenen: valse Christussen en
oorlogen. Maar denk niet dat deze tekenen het einde aanduiden. Als deze
twee tekenen vervuld zijn betekent dat alleen dat de tempel verwoest zal
worden. Wees daarom niet verontrust door deze tekenen, want al deze dingen
moeten inderdaad geschieden - maar het einde is het nog niet.
v.7-8 Vers 7-8 gaat over dingen die ‘het begin’ vormen, terwijl
vers 25-31 gaat over de dingen die gaan gebeuren aan het einde. Vers 7-8
beschrijft de toestand in de wereld gedurende de twintig eeuwen van
wereldgeschiedenis vanaf de tijd van Christus. Na de ‘hongersn
oden’
zullen er ‘pestilentieën’ (SV) komen (allerlei ziekten en epidemieën;
misschien wordt hier voornamelijk de pest bedoeld). Als het einde nadert
zullen deze dingen vaker voorkomen en in omvang toenemen. Tijdens de Eerste
Wereld Oorlog verloren tien miljoen mensen hun leven, en de materiële schade
was enorm, mensen waren hun hele hebben en houden kwijt. Het totale aantal
mensen dat sinds die tijd is gestorven in kleinere oorlogen is groter dan het
aantal mensen dat in de Eerste Wereld Oorlog stierf. Sinds die tijd heeft de
wereld nog geen dag vrede gehad: vijf miljoen mensen kwamen in Rusland om van
de honger; tachtig miljoen Chinezen stierven van de honger na de grote
overstroming. Eens stierven in nog geen twaalf weken zes miljoen mensen in
Zuid Amerika ten gevolge van een epidemie; en vijf miljoen mensen stierven in
India. In 1923 verwoestte een grote aardbeving in Japan in een paar uur veel
gebieden in steden als Tokio, Kobe, en Osaka; er stierven meer dan 150.000
mensen. In 1927 stierven twee op de duizend mensen in de Chinese provincie
Kansu door een grote aardbeving. Gemiddeld doen er zich per dag drie tot vier
aardbevingen voor. Van een geestelijk standpunt uit gezien is vrede op aarde
een wonder, terwijl oorlog op
aarde niet zo verwonderlijk is. Vroeger was oorlog een zaak van land tegen
land (internationale oorlogen); maar nu zien we steeds vaker dat een volk
tegen zijn eigen mensen vecht (burgeroorlog).
De gebeurtenissen in Mattheüs 24:7-8 komen overeen met de zegels in
het boek Openbaring. Het witte paard van het eerste zegel in Openbaring 6:2 is
hoogstwaarschijnlijk een valse Christus (zie Matt. 24:5). Het rode paard van
het tweede zegel (Openb. 6:4) is de oorlog waarvan in Mattheüs 24 gesproken
wordt, want rood is de kleur van bloed, en een zwaard neemt uiteraard de vrede
van de aarde weg. En zonder twijfel is het rode paard nu op aarde. Het zwarte
paard van het derde zegel (6:5-6) betekent hongersnood, want mensen die
sterven van de honger krijgen meestal een zwarte kleur op hun gezicht. De ‘weegschaal’ in Openbaring 6:5 suggereert dat voedsel zo duur wordt dat
elke milligram telt. Een ‘schelling’ of ‘denarius’ (Darby), is het
loon van één dag (zie Matt. 20:2). ‘Een maat tarwe voor een schelling’
betekent dat het inkomen van een man niet genoeg is om zijn gezin te
onderhouden. ‘De olie en de wijn’ zijn luxe-artikelen, daarom mogen zij
niet beschadigd worden. Het vale of grauwgroene paard van het vierde zegel
(6:7-8) spreekt van de pest (de zwarte dood), omdat de gezichten van mensen
die aan de pest sterven meestal grauwgroen zijn. Het dodenrijk, of ‘hades’
(zie Telos-vert.), is de plaats waar de doden heengaan; het dodenrijk volgt
dus het grauwgroene paard. Hades verzamelt de doden door de pest zoals men met
stoffer en blik het stof opveegt en in de afvalemmer gooit. Het vijfde zegel
houd verband met de heiligen van God. De grote aardbeving van het zesde zegel
is één van de aardbevingen die in Mattheüs 24: 7 worden genoemd (Telos). Op
vijf verschillende plaatsen noemt het boek Openbaring een
aardbeving, maar er doen zich in Openbaring maar drie
aardbevingen voor, alle drie in Jeruzalem.
Er zijn dus in totaal vier plagen: oorlogen, hongersnoden, de zwarte
dood (pestilentieën), en aardbevingen. Deze vier plagen zijn ‘het begin der
weeën’ (Matt. 24:8). De vrouw die barensweeën heeft ervaart eerst pijn
maar daarna blijdschap. Voordat de Joden de vreugde van het Koninkrijk kunnen
ervaren moeten zij eerst door pijnlijke ‘weeën’ heen. Wanneer de mensen
deze dingen zien gebeuren kunnen zij gaan denken dat het einde gekomen is -
niet wetende dat deze dingen slechts het begin van de weeën zijn. De smart in
Psalm 48:7 en I Thess. 5:3 verwijst naar de ervaring van de heidenen. Als de
wereld zegt dat het alles ‘vrede en veiligheid’ is (5:3, Telos), dan
overvalt hen plotseling de rampspoed. Hoewel deze vier plagen pijnlijke weeën
zijn, zijn zij slechts het begin van de Grote Verdrukking.
v.9 Hier begint de echte verdrukking. Vers 9-13 is een klein gedeelte
dat over vervolging gaat. Het woord ‘u’ verwijst hier naar de Joodse
discipelen. Nog maar pas zijn zulke Joodse gelovigen ontdekt in het noorden
van Europa: zij houden de geboden en de sabbat, en zij geloven ook dat Jezus
hun Messias is (Messiasbelijdende Joden). Het woord ‘u’ verwijst ook naar
de profeten die in Mattheüs 23:34. Deze profeten en wijzen zullen worden
vervolgd, zij zullen zelfs worden gedood (zie Jak. 5:6). Zowel Marcus als
Lucas beschrijven dit veel gedetailleerder. Deze Joden zullen worden
overgeleverd aan synagogen en gerechtshoven of raadsvergaderingen, maar de
Heilige Geest zal hen leiden zodat zij weten wat zij zeggen moeten; de Geest
zal door hen heen spreken. Marcus 13, Lucas 21, en Mattheüs 24 spreken allen
over Joodse gelovigen die gelijk lijken te zijn aan de discipelen die naar ‘het huis Israëls’ werden gezonden in Mattheüs 10:6. Maar Lucas 22:35-38
verwijst naar het zenden van de discipelen naar de heidenen - want de bedeling
der genade was toen al begonnen - en daarom hadden degenen die uitgingen nu
een beurs en een reiszak nodig voor onderweg. Er is dus een gelijkenis tussen
de profetie die op de Olijfberg werd uitgesproken (Matt. 24) en de woorden van
Jezus in Mattheüs 10:5-6). Laten wij ook de volgende teksten eens
vergelijken: (1) Mattheüs 23:34 met Mattheüs 10:17-18; (2) Lucas 21:14-15
met Mattheüs 10:19-20; (3) Mattheüs 24:9-10 en Lucas 21:16-17 met Mattheüs
10:21-22; (4) Mattheüs 24:13 met Mattheüs 10:22. Bovenstaande teksten gaan
allemaal over de Joden. De woorden ‘synagogen’ en ‘raadsvergaderingen’
hebben ook een Joodse klank. Omdat ‘alle volken’ de heidenen zijn moet ‘u’ naar de Joden verwijzen. Volgens Jesaja 49:9-10 zullen de Joden in de
toekomst zeer ijverig het evangelie prediken. Wanneer in Openbaring het vijfde
zegel geopend wordt waar de zielen van hen die geslacht waren roepen om wraak,
dan worden zij getroost door de Here Die tegen hen zegt dat zij nog een korte
tijd moesten rusten totdat het getal vol zou zijn van hun mededienstknechten
en hun broeders, die gedood zouden worden evenals zij. Deze broeders in
Openbaring 6:11 die geslacht zullen worden zijn de Joodse gelovigen uit Mattheüs
24:9.
v:10 ‘Ten val komen’ - ‘overleveren’ - ‘haten:’ Dit zijn
woorden die de onvermijdelijke gevolgen van vervolging beschrijven (zie ook
Joh. 16:1-2, Matt. 10:36, Marc. 13:12-13, en Luc. 21:16).
v.11 ‘Valse profeten’ - Er zijn valse profeten onder de Joden (Hos.
9:7-17) en onder de christenen (I Tim. 4:1, II Tim. 3:13, II Petr. 2:1, 12).
Het doel van deze valse profeten is mensen misleiden.
v.12 De gevolgen van hun werken zijn: (a) de wetteloosheid en
wetsverachting zal toenemen, en (b) de liefde zal verkillen. Zulke
omstandigheden creëren de sfeer waardoor de anti-Christ komen kan (zie Dan.
8:11-12, 23, 11:30-31; Jes. 65:11-15, 66:3-4; II Thess. 2:11-12).
v.13 ‘Volhard tot het einde’ - onophoudelijk wachten, onophoudelijk
uitzien naar de komst van de Here. Het woord ‘behouden’ betekent hier iets
anders dan het gered worden en eeuwig leven krijgen.
v.14 ‘Dit evangelie van het Koninkrijk’ is een zin die drie keer
wordt gebruikt in Mattheüs: 4:23, 9:35, en hier in 24:14. Paulus zegt in de
brief aan de Galaten dat er slechts één evangelie is (Gal. 1:6-7). Wat voor
beschrijving er ook aan het woord ‘evangelie’ wordt toegevoegd, het
evangelie is en blijft één evangelie. Velen denken dat ‘het evangelie der
genade Gods’ in Handelingen 20:24 verschilt van het evangelie van het
Koninkrijk. Maar dat is niet zo. Het evangelie blijft hetzelfde, hoewel het
bekeken wordt vanuit verschillende perspectieven; en daarom wordt het soms
anders genoemd. Het evangelie van het Koninkrijk is het evangelie dat de Here
zelf verkondigde toen Hij op aarde was. Wanneer het Koninkrijk komt dan zal de
Here heersen. De verkondiging van het evangelie van het Koninkrijk gaat
gepaard met het genezen van zieken en het uitdrijven van boze geesten als
bewijs. Het evangelie der genade legt de nadruk op de zonde en Gods weg tot
behoud, terwijl het evangelie van het Koninkrijk de nadruk legt op de
soevereiniteit van de Here. Dit evangelie zal de gehele wereld doorgaan
voordat het einde komt. Degenen die dit evangelie gaan prediken zullen Joden
zijn, niet de Gemeente. Want als het de Gemeente is die zo zal prediken dan
zouden er daarna de volgende woorden hebben moeten staan: ‘tot een
getuigenis voor alle zondaren,’ maar dat staat er niet, er staat: ‘tot een
getuigenis voor alle volkeren;’ de Joodse natie staat immers als volk alleen
in deze wereld tegenover alle andere volkeren, en de Gemeente heeft niet met
volkeren maar met individuele zondaren te maken.
De Schriftuurlijke bewijzen voor het feit dat de Joden degenen zullen
zijn die zulk een getuigenis zullen geven ten overstaan van de volkeren zijn
de volgende:
(a) Jesaja 40:5-9 De term ‘alle vlees.’ Onder deze term vallen ook
de heidenen.
(b) Jesaja 42:10 ‘Gij die de zee bevaart en haar volheid, gij
kustlanden en haar bewoners’ - Dit zijn de volkeren. Degene die dit zegt is
Jakob (zie 41:8 en 42:1), die ook Israël is.
(c) Jesaja 44:8 Jakob zal inderdaad getuigen; maar wat zal hij
getuigen? Zie naar de Psalmen: 145:10-13; 96:3-4, 10; 68:9, 11.
Het doel van het prediken van het evangelie van het Koninkrijk is het
getuigen tegen de volkeren - want de heidenen zullen zich niet
noodzakelijkerwijs allemaal bekeren en gered worden. Volgens Openbaring 3:10
zal de Grote Verdrukking over de gehele aarde komen. Daaruit volgt dat aan de
bewoners der aarde een mogelijkheid tot ontkoming geboden wordt. ‘Dan zal
het einde gekomen zijn’ - Vers 15-31 spreken over de dingen van het einde.
Vandaag de dag bevinden wij ons nog in de situatie die beschreven wordt in
vers 7 en 8. Voordat wij het einde daadwerkelijk zien, horen en zien wij het naderen.
Hoe lang de periode vóór de omstandigheden die in vers 15 en verder worden
beschreven duurt weet niemand, maar we weten dit wel: dat de tijd tussen vers
13 en 31 3½ jaar zal zijn.
v.15 ‘De heilige plaats’ kan het land Juda zijn, Jeruzalem, de
tempel, of het heilige der heiligen. ‘De gruwel der verwoesting’ verwijst
naar een afgod. Als in de toekomst de anti-Christ zal komen dan zal hij zijn
beeld in de tempel plaatsen. Dit tekent het begin van de Grote Verdrukking
(let op de woorden ‘dan’ en ‘die dagen’ in de verzen 15, 19, en 22).
Voor het einde van de Grote Verdrukking zie vers 29 en 30. Na de Grote
Verdrukking zal de Here komen. De Grote Verdrukking begint dus als de afgod in
de tempel wordt geplaatst en hij eindigt als de Here verschijnt op aarde. Hoe
lang duurt de Grote Verdrukking? Tweeënveertig maanden (Openb. 11:2), of 1260
dagen (Openb. 11:3, 12:6), of een tijd, tijden, en een halve tijd, hetgeen 3½
jaar is (Openb. 12:14). Wat Mattheüs zegt over de verwoesting van de heilige
tempel is hetzelfde als waar Openbaring 11:2 naar verwijst als zijnde het
vertreden van de heilige stad. Door Lucas 21:20, 23 samen met Mattheüs
24:15-21 te lezen weten wij dat de heilige stad en de heilige tempel
gelijktijdig zullen worden verwoest. Dus duurt het einde - de Grote
Verdrukking - 42 maanden vanaf het plaatsen van het afgodsbeeld in de tempel
tot aan het verschijnen van de Here.
Profetieën aangaande ‘het einde’ in het Oude Testament
‘Ons einde is genaderd, onze dagen zijn vervuld, ja, ons einde is
gekomen’ (Klaagl. 4:18b, SV). Het einde is gekomen; vlucht daarom.
‘Het einde is er, het einde is gekomen over de vier hoeken des lands.
Nu is het einde over u ...’ (Ez. 7:2b-3, SV).
‘... het gezicht doelt op de tijd van het einde ...; want het doelt
op het tijdstip van het einde’ (Dan. 8:17, 19).
‘... want nog toeft het einde tot de vastgestelde tijd ... want deze
toeft nog tot de vastgestelde tijd ... maar in de eindtijd’ (Dan. 11:27, 35,
40).
‘... verzegel het boek tot de eindtijd ... want deze dingen blijven
verborgen en verzegeld tot de eindtijd ... hoe lang toeft het einde dezer
wonderbare dingen? ... een tijd, tijden, en een halve tijd; en wanneer er een
einde komt aan het verbrijzelen van de macht van het heilige volk, dan zullen
al deze dingen voleindigd zijn’ (Dan. 12:4, 9, 6, 7).
‘Gruwel’ is een Joodse benaming voor een afgod (zie Deut. 29:17; I
Kon. 11:5-7; II Kon. 23:13; Jer. 4:1, 13:27).
‘Der verwoesting’ heeft een dubbele betekenis: (1) Als er een afgod
is dan zal God zeker voor de verwoesting ervan zorgen. Een afgod veroorzaakt
verwoesting, daarom wordt het een gruwel van verwoesting genoemd. (2) De
anti-Christ wordt ook genoemd: ‘iemand die verwoest of woest maakt’ (Dan.
9:27). Hij is dus de gruwel die verwoesting werkt. ‘Apollyon’ (Openb.
9:11), hetgeen in het Grieks ‘verwoester’ betekent of ‘verderver,’ is
de anti-Christ, die ook de verwoester is. Hoe de anti-Christ zal verwoesten
maakt het boek Daniël ons duidelijk. Zie Daniël 11:30-31 waar ‘het heilig
verbond’ niets anders is dan de Tien Geboden die God aan Israël gegeven
had, en waar de term ‘zij die het heilig verbond verzaken’ naar de
rebellerende Joden verwijst. ‘En op een vleugel van gruwelen zal een
verwoester komen’ (Dan. 9:27); dit zijn woorden die betekenen dat degene die
verwoest snel zal komen. ‘En van de tijd af dat het dagelijks offer wordt
gestaakt en een gruwel wordt opgericht, die verwoesting brengt, zijn het
duizend tweehonderd en negentig dagen’ (Dan. 12:11); dit is een maand langer
dan de 1260 dagen in Openbaring 11:3. Deze extra maand zal misschien gebruikt
worden voor het oordeel over de schapen en de bokken na de Grote Verdrukking.
In het Nieuwe Testament beschrijft II Thessalonicenzen 2:3-4 de
openbaring van de anti-Christ, en vers 9 spreekt van de leugenachtige wonderen
die hij zal werken. Openbaring 13:1-6 en 11-15 beschrijft twee beesten, de
anti-Christ en de valse profeet. De ‘zee’ (in Openb. 13:1) symboliseert de
volkeren (volkerenzee), terwijl ‘aarde’ of ‘land’ (in Openb. 13:11) de
Joden symboliseert. Nadat de anti-Christ van zijn dodelijke wond hersteld is
zal de valse profeet een beeld voor hem maken en ervoor zorgen dat de mensen
op aarde het zullen aanbidden. Dit is het beeld dat in de heilige tempel wordt
gezet. ‘Wie het leest, geve er acht op’ of ‘wie het leest, overwege met
inzicht en begrijpe het’ (Matt. 24:15b): de Heilige Geest voegt dit woord
hier in omdat de zaak van de anti-Christ die ‘de gruwel van verwoesting ...
(heeft staan) op de heilige plaats’ gemakkelijk verkeerd begrepen wordt, en
dat daarom de studie van Mattheüs 24 samen met het boek Daniël en de boeken
van de andere profeten moet worden verricht. Velen zijn de mening toegedaan
dat Mattheüs 24:15 naar de toestand van de Gemeente verwijst, maar dat is
onmogelijk, want de Here noemt hier Daniël, en niet één van de
Oud-Testamentische profeten heeft ooit over de Gemeente geprofeteerd. Sommigen
suggereren dat de Here hier verwijst naar de verwoesting van Jeruzalem in
Mattheüs 24:15-31 is nog niet vervuld. Hoewel Lucas 21:20-28 veel
lijkt op wat in Mattheüs 24 wordt beschreven is dat al vervuld in de oorlog
van Titus. Want merk op dat Lucas de nadruk legt op de verwoesting van Jeruzalem
terwijl Mattheüs de nadruk legt op de verwoesting van de tempel.
Ook Daniël benadrukt de verwoesting van de tempel en dus ontleent Mattheüs
zijn teksten aan Daniël. Lucas benadrukt niet zozeer de dingen van het einde;
hij waarschuwt er slechts voor dat deze dingen gaan komen; en daarom is het
meeste van wat hij zegt al vervuld in Titus, hoewel sommige dingen nog in de
toekomst gaan gebeuren. De profetieën in de Bijbel kennen vaak dit principe:
eerst is er een gedeeltelijke vervulling, gevolgd door de volledige
vervulling. Ten tijde van Titus vluchtten de gelovigen alleen maar van
Jeruzalem tot aan Pella.
‘En zij zullen vallen door het scherp van het zwaard’ en ‘als gevangenen worden weggevoerd onder alle volken’ (Luc. 21:24a); dit zijn dingen die al vervuld zijn. ‘En Jeruzalem zal door de volken worden vertrapt, totdat de tijden van de volken zijn vervuld’ (v.24b): tot op de huidige dag is het land Judea en de stad Jeruzalem in handen van de heidenen (bedenk dat deze studie stamt uit de dertiger jaren). Sommigen suggereren dat de tijden van de heiden zijn vervuld toen na de zesdaagse oorlog Jeruzalem in 1967 weer in Joodse handen kwam. Ongetwijfeld verwijst Lucas 21:25 naar toekomstige gebeurtenissen. Wat betreft het einde zijn er twee verklaringen: (a) de Grote Verdrukking, en (b) de grote verzoeking. De eerste gaat de Joden aan (zie Dan. 12:1, Matt. 24:21 - Daniël spreekt duidelijk tot de Joden); laatstgenoemde betreft de heidenen (zie Openb. 3:10). Misschien kan het onderstaande diagram het verduidelijken:
Wat de Grote Verdukking betreft is Jeruzalem het centrum
en Judea ligt in de invloedssfeer daarvan. Wat de
grote verzoeking betreft is Rome het centrum en de invloedssfeer
daarvan is de wereld. De troon van het Beest is Rome en de invloedssfeer is de
wereld. De troon van het Beest en zijn koninkrijk die in Openbaring 16:10
worden genoemd verwijzen naar het herstelde Romeinse Rijk. Gedurende de tijd
van het einde vinden de Grote Verdrukking en de grote verzoeking
tegelijkertijd plaats. De centra ervan zijn Jeruzalem en het herstelde
Romeinse Rijk en hun respectievelijke invloedssferen Judea en de hele wereld.
Als wij Mattheüs 24 bestuderen moeten wij speciaal aandacht schenken aan
Mattheüs 23:38: ‘Zie, uw huis wordt aan u woest overgelaten’ (Telos):
hier zegt de Here openlijk dat Hij de Joden verwerpt als natie
(individueel kunnen zij uiteraard nog aanvaardt worden). Mattheüs 24 gaat dus
over dingen die de Joden aangaan en die hen zullen overkomen, maar Hij spreekt
niet meer direct tot de Joden. Wanneer de Here deze profetieën
aan Zijn discipelen meedeelt vertegenwoordigen zij niet de Joodse natie maar:
(1) het Joodse overblijfsel dat trouw blijft aan de Messias en dat gelooft dat
Jezus de Messias is; en (2) de Gemeente, want de discipelen zijn de pilaren
van de Gemeente. Vers 31 is echter de scheidslijn omdat wat volgt na dit vers
gerelateerd is aan de Gemeente.
Overdenk nog eens de vragen die de discipelen stelden: (1) Wanneer zal
dat geschieden? (2) Wat zal het teken zijn van Jezus’ komst? en (3) Wat zal
het teken zijn van de voleinding der wereld? Wat zijn eigenlijk de ‘komst’
en ‘het einde’ waarnaar de discipelen vragen? Zij stellen zich deze dingen
heel anders voor dan wij. Zij hadden geen enkel begrip van de Gemeente. Zelfs
bij de hemelvaart van de Here Jezus stelden zij nog de vraag: ‘Here,
herstelt Gij in deze tijd het koningschap voor Israël?’
(Hand. 1:6). Ook waren de discipelen na de uitstorting van de Heilige
Geest niet echt bereid om Jeruzalem te verlaten. Petrus was eerst niet bereid
om naar het huis van Cornelius te gaan, maar zelfs toen hij ging maakten zijn
broeders ruzie met hem. Dus in hun denken gingen zij wat hun ideeën omtrent ‘het einde’ steeds terug naar het Oud-Testamentische concept: na het einde
zal de Messias heersen.
Dus is voor hen het einde de periode vlak voor het Koninkrijk. Hoewel
de discipelen onwetend waren en hun vraag dus eigenlijk niet goed stelden gaf
de Here hen niet een verkeerd antwoord. Onwetendheid kan en zal de Here er
niet van weerhouden het goede antwoord te geven. De profetie op de Olijfberg
in Mattheüs 24 heeft daarom veel te maken met de Gemeente.
Laten we nu teruggaan naar vers 15 van Mattheüs 24. Wij zagen al
eerder dat de periode van het plaatsten van het beeld in de tempel tot aan de
verschijning van Christus 3½ jaar zal zijn. Snel nadat het beeld in de tempel
is gezet zal de tempel worden verwoest. De Verwoester zal eerst de tempel verontreinigen
alvorens hij hem verwoest (zie Ps. 74:3-8, Jes. 64:10-11,
Klaagl. 4:1, Dan. 8:11). Waarom zal God toestaan dat de tempel verontreinigd
en verwoest wordt? Omdat de Joden hem zelf al verontreinigd hebben (zie Jer.
32:34, Ez. 8:5-15).
v.16 ‘Vluchten’ - Dit lijkt op het vluchten van de vrouw naar de
woestijn in Openbaring 12:6. De draak probeert de vrouw te verslinden, ofwel,
Satan zal de Joden vervolgen. Het gevolg daarvan is dat de vrouw moet
vluchten. ‘Water als een stroom’ (Openb. 12:15) kan betekenen: ‘vele
legers,’ maar de aarde zal haar mond openen en de legers verzwelgen. Als de
Joden luisteren naar het bevel om te vluchten, dan zullen zij 1260 dagen
worden onderhouden door de Here. Vluchten is in hun voordeel.
v.17 ‘Op het dak’ - Een Joods huis heeft een plat dak met trappen
in en buiten het huis waarlangs men op het dak kan komen. ‘Niet naar beneden
gaan om zijn huisraad mee te nemen’ - hetgeen betekent dat men niet via de
trap aan de binnenkant naar beneden moet gaan om dingen te verzamelen, maar
moet vluchten via de trap aan de buitenkant.
v.18 ‘In het veld’ - Wie in het veld werkt moet snel vluchten. Hij
moet niet naar huis gaan om zijn kleed mee te nemen: hij moet geen hoge waarde
toekennen aan materiële dingen want de verdrukking zal snel komen: als hij
treuzelt zal hij schade lijden.
v.19 ‘De zwangeren en de zogenden’ - Wee hen, want vluchten is niet
makkelijk voor hen, zij kunnen niet snel vluchten.
v.20 ‘Winter’ - In de winter kunnen mensen niet snel vluchten of de
nacht buiten doorbrengen. De temperatuur in de bergen is erg laag. En er is
geen voedsel of water.
‘Sabbat’ - Dit woord bewijst dat vers 4-31 gerelateerd is aan de
Joden. Op de sabbat is het de Joden niet toegestaan om meer dan
v.21 ‘Grote Verdrukking’ - Zulk een Grote Verdrukking komt zeker,
maar door de genade en door het gebed is deze vertraagd (zie Ex. 32:30-34,;
zie ook Jes. 6:7, Deut. 4:30-31, Jer. 30:6-7, Dan. 12:1; en ook Openb. 12 waar
wordt gezegd dat Michaël de draak verdrijft). De zweep van Gods tucht kan
vertraagd worden, maar onthoud dat Hij hem tenslotte toch gaat gebruiken. De
zweep kan plotseling toeslaan, op elk moment. Het geval van Nebukadnezar kan
als een goed voorbeeld dienen.
v.22 Andere passages die
het over de Grote Verdrukking hebben zijn Jesaja 13:9-11 en 26:14, 21. Hoe
verschrikkelijk moeten deze dagen zijn! Daarom kort de Here deze dagen in tot
3½ jaar, want anders zou niemand het overleven.
v.23-24 Het doel van deze verzen is het laten zien dat de parousia
van de Here voor de Joden niet in het geheim plaatsvindt, het is veeleer open.
Hij zal zich niet openbaren nadat Hij een tijdje op aarde is. Nee, Hij zal met
de wolken uit de hemel komen en op aarde verschijnen. Dit stukje is een
waarschuwing voor de Joden opdat zij niet door de anti-Christ misleidt zullen
worden. De komst van de Here is niet ‘hier’ of ‘daar’ - Hij zal
duidelijk uit de hemel komen. Christenen hebben dit probleem niet, maar de
Joden wel.
Omdat zij Jezus hebben verworpen verwachten zij nog steeds een Messias
die in hun midden zal verkeren. Hier of daar betekent waar dan ook, of overal.
Maar Christus zal komen gelijk de bliksem aan de hemel verschijnt (v.27).
Daarom zijn allen die claimen dat zij Christus openbaren op aarde valse
Christussen. Valse Christussen en valse profeten worden in het meervoud
genoemd. Er zullen er dus meerdere zijn. Grote tekenen en wonderen zullen
worden verricht gedurende die 3½ jaar. En waarom? Omdat de draak zijn kracht
aan het eerste en tweede beest geeft. Zowel II Thessalonicenzen en Openbaring
13 schrijven over de wonderen die deze grote drie zullen werken. Zulke
wonderen zijn geen goedkope trucjes of iets dergelijks; nochtans zal de
bedoeling achter deze wonderen zijn de mensen te doen geloven in leugens. Zij
zijn het tegengestelde van de wonderen van de Here, die er toe moeten leiden
dat mensen in de waarheid gaan geloven. Hoe meer wij de wonderen van boze
geesten zien, zelfs in onze dagen, des te meer raken wij ervan overtuigd dat
de leugenachtige wonderen van Satan zeer echt zijn. Christenen die in de
eindtijd leven moeten erg voorzichtig zijn. Wij geloven in de waarheid niet
omdat wij wonderen zien, maar omdat wij op het Woord van God vertrouwen.
Merk op dat in de laatste dagen de wonderen zeer zullen toenemen. ‘Zodat zij, ware het mogelijk, ook de uitverkorenen zouden verleiden’ - De
uitverkorenen zijn de Joden (Jes. 45:4, 65:9; Deut. 7:6), hoewel wat
toepasbaarheid van de leerstelling in dit vers betreft wij christenen niet
helemaal uitgesloten zijn; want ook wij zijn vatbaar voor misleiding. Wie
meent te staan, zie toe dat hij niet valle.
v.25 ‘Zie, Ik heb het u
voorzegd’ - Hoe kostbaar zijn deze woorden, omdat de Here ons de dingen
voorzegd die aan het einde gaan gebeuren. Is het niet geweldig om te weten wat
er in de toekomst gaat gebeuren? Wij kunnen zo ontkomen aan onverwachte
gebeurtenissen. Helaas zien gelovigen niet de waarde van deze woorden in.
Wanneer de Bijbel het woord ‘Zie’ gebruikt dan wil dat zeggen dat er iets
belangrijks volgt. Daarom weten wij ook dat deze profetie op de Olijfberg
belangrijk is. Het woord der profetie is als een lamp die schijnt in een
duistere plaats (II Petr. 1:19). Als wij het veronachtzamen dan komen wij
gemakkelijk in duisternis terecht. Velen kijken vandaag de dag vol hoop naar
de maatschappij, hun volk, hun land, en de wereld. Hoe misplaatst is deze
hoop! En zij hebben die hoop omdat zij geen schijnende lamp hebben. De Here
heeft het ons van te voren gezegd. Als wij lijden aan het einde dan zullen
wijzelf daar verantwoordelijk voor worden gehouden.
v.26 Valse Christussen (en valse profeten) zijn al verschillende malen
genoemd (v.5, 11, 23, 24). Hier worden zij opnieuw genoemd om te laten zien
hoe serieus de toestand is. ‘De woestijn’ spreekt van iedere plaats die
afgescheiden is van de plaatsen waar men gewoon contact heeft met het
dagelijkse leven in de dorpen en steden. Toen Johannes de Doper in de woestijn
leefde vroeg men Hem of hij de Christus was. ‘De binnenkamer’ duidt op een
geheime plaats die niet open staat voor publiek. De psyche van de mens wordt
sterk aangetrokken door dat wat geheim en verborgen is. Maar als iets
geopenbaard wordt verliest het zijn kracht. De Korinthiërs bijvoorbeeld
verachtten Paulus, zeggende: ‘Zijn persoonlijke verschijning is zwak en zijn
spreken betekent niets’ (II Kor. 10:10).
v.27 ‘Bliksem’ flitst door de lucht, iedereen ziet het, terwijl ‘de woestijn’ verborgen is voor de ogen van veel mensen. De verschijning
van de Here is absoluut openbaar. Hij zal komen met de wolken. Als iemand zegt
dat de Here stilletjes naar de aarde komt geloof hem dan niet. Desalnietemin
zal de eerste opname wel in het geheim plaatsvinden (Hij komt
als een dief om de overwinnaars mee te nemen), en de komst van de Here van de
troon naar de lucht vindt ook in het geheim plaats. Net zoals de bliksem eerst
verborgen blijft in de wolken totdat hij door de lucht flitst, zo zal Christus
zichzelf in de wolk verbergen tot de tijd voor Zijn openbare verschijning is
aangebroken (Openb. 1:7, Hand. 1:11). Volgens het boek Handelingen werd de
Here eerst zonder een wolk opgenomen, en toen werd Hij pas aan hun
gezichtsveld onttrokken door de wolk waarin Hij ten hemel voer. En zo zal Hij
ook terugkomen, maar nu uiteraard in omgekeerde volgorde: eerst zal Hij
verborgen blijven in een wolk (waar de opname bij inbegrepen is), vanwaar Hij
in het openbaar verschijnen zal met de gelovigen die bij de eerste opname naar
de troon waren weggerukt en de gelovigen die werden opgenomen naar de lucht
tijdens de parousia. Dus waar wij op wachten tijdens de parousia is
niet het komen van de Here maar het gaan met Hem
naar de aarde.
v.28 ‘Aas’ en ‘gieren’ - Het woord ‘aas’ wordt in het
algemeen uitgelegd als zijnde Christus en de ‘gieren’ zouden dan
christenen zijn. Dit zou dan verwijzen naar het avondmaal, het breken van het
brood; na de dood van Christus eten de Christenen Zijn vlees. Deze
interpretatie is echter niet alleen onbetrouwbaar maar ook absurd; het grenst
zelfs aan godslastering. Want de Bijbel spreekt zowel van het leven als van de
dood van de Here Jezus. Degene in wie wij geloven is de Here Die stierf en
weer uit de doden opstond: want ‘indien Christus niet is opgewekt’ zegt
Paulus, ‘dan is immers onze prediking zonder inhoud, en zonder inhoud is ook
uw geloof’ (I Kor. 15:14). Een lijk teert weg en stinkt (Joh. 11:39). Dit
woord kan dus niet op Christus betrekking hebben. Hoe moeten wij dit dan
uitleggen? Het aas vertegenwoordigt dat wat geen leven heeft, en dus staat het
voor allen die in Adam zijn (I Kor. 15:22). Gelovigen zijn niet meer in Adam;
zij hebben nieuw leven ontvangen en worden het Lichaam van Christus genoemd.
Het Lichaam van Christus leeft, het heeft leven in zich, en dus zijn de
gelovigen het aas niet. Als zij het brood breken verdelen zij niet het dode
lichaam van de Here, want de Here zegt: ‘Dit is Mijn lichaam’ (en als er
leven in dat lichaam zit is het geen aas). Een lijk stinkt naarmate het
wegteert, daarom wordt een mens begraven na zijn dood. Het aas staat hier dus
voor het wegteren van de doden in Adam
Het woord ‘gieren’ (de Engelse Vertaling en de Staten Vertaling
heeft ‘arenden’) heeft verschillende betekenissen in de Bijbel: (a) het
volk van God (Jes. 40:31, Deut. 32:11). Deze twee gedeeltes leggen de nadruk
op het vliegen van de arend; (b) In Leviticus worden de arend, de lammergier,
en de zeearend een gruwel geacht (Lev. 11:13), want zij eten gestorven vlees
(Openb. 19:17-18, 21b). Het eten van aas door gieren of arenden (‘alle
vogels die in het midden des hemels vliegen’) wordt in Openbaring gezien als
Gods oordeel; en zo is het ook hier in Mattheüs. Waar het verderf van de
doden in Adam is daar is ook het oordeel van God. De woorden ‘gieren’ en ‘aas’ moet hier geestelijk worden geïnterpreteerd omdat ook het woord
bliksem werd vergeleken met de komst van Christus en dus als vergelijkend
materiaal werd gebruikt.
v.29 De woorden ‘terstond na [de verdrukking dier
dagen]’ zijn heel belangrijk om het tijdstip aan te kunnen duiden. De zon,
de maan en de sterren moeten letterlijk genomen worden. Sommigen hebben
getracht ze symbolisch te verklaren: koningen en oversten die geschud worden;
maar zulk een interpretatie is onaanvaardbaar; want als dat het geval was dan
zouden de zon, de maan en de sterren al voor de komst van de Here geschud
moeten zijn. De verdrukking waarover gesproken wordt in dit vers is dezelfde
verdrukking als die in Openbaring 6:12-13 - alleen het tijdstip waarop ze
plaatsvinden verschilt.
In Openbaring zien we dat alle zeven zegels (waarbij de tekenen aan de
hemel het gevolg zijn van het zesde zegel) worden verbroken aan het begin
van de Grote Verdrukking, wat gevolgd wordt door de bazuinen en schalen die
voor grotere beproevingen en oordelen zorgen; maar deze zelfde tekenen aan de
hemel (veranderingen aan de hemellichamen, het wankelen van de machten des
hemels) vinden ook plaats ná de Grote Verdrukking: ‘Terstond
na de verdrukking dier dagen;’ aan het begin van de Grote Verdrukking vinden
er dus veranderingen plaats aan de hemellichamen, maar aan het einde van de
Grote Verdrukking vindt er eveneens een catastrofe plaats in de hemelen (de
sterrenhemel wel te verstaan). Wat wij lezen in Joël 2:31 is hetzelfde als de
gebeurtenissen die beschreven worden in het zesde zegel in Openbaring 6, want
Joël zegt duidelijk dat deze dingen zullen gebeuren ‘voordat de grote en
geduchte dag des Heren komt’ (v.31b). Mattheüs zegt echter duidelijk dat
deze verschijnselen zullen plaatsvinden ‘terstond na de verdrukking dier
dagen’ (24:29). Deze veranderingen aan de hemellichamen moeten daarom
tweemaal plaatsvinden.
v.30 ‘En dan’ is de tijd nadat de dingen in vers 29 zijn geschiedt.
We weten niet wat dit teken van de Zoon des mensen is. De algemene
verklaringen zijn: (a) De Here zelf - maar dat is onaanvaardbaar omdat de Here
duidelijk zegt ‘het teken van de Zoon des mensen’ en niet
‘de Zoon des mensen’ zelf; en (b) het kruis - dit is gebaseerd op het
teken van Jona dat de Here aan de Farizeeën gaf in Mattheüs 12. Hoewel deze
laatstgenoemde mogelijkheid aannemelijk is weten we toch niet zeker of dit het
teken van de Zoon des mensen is. Daarom zullen wij hier geen eindoordeel geven
over deze visie. Eén ding weten wij echter en dat is dat dit teken iets
bovennatuurlijks en mysterieus moet zijn.
‘Aan de hemel’ - Omdat dit teken aan de hemel verschijnt zullen
alle stammen der aarde het zien. ‘Alle stammen der aarde’ verwijst naar de
twaalf stammen Israëls. Zij zullen rouwen en weeklagen (zie Zach. 12:10-14).
‘Met grote macht en heerlijkheid’ - Bij Zijn eerste komst toonde de
Here Zijn gezag (Hij dreef boze geesten uit en genas zieken) en
Zijn heerlijkheid. Bij Zijn tweede komst zal Hij Zijn grote macht
en heerlijkheid tonen. Bij Zijn eerste komst stonden de mensen versteld over
Zijn leer en gezag (Matt. 7:28). De Farizeeën vroegen Hem waar Hij Zijn gezag
aan ontleende (Matt. 21:23). Een Romeins hoofdman geloofde in Zijn gezag
(Matt. 8:8-9). Maar bij Zijn tweede komst zal Hij niet alleen Zijn gezag tonen
maar ook Zijn macht. Hij zal niet op een ezelsveulen rijden (als Vredevorst)
maar op een wit paard. Kracht/macht wordt gebruikt om Gods oordeel uit te
kunnen voeren. In de toekomst zal Satan zijn wetteloze werken sterk
vermeerderen; daarom zal de Here hem met kracht vernietigen. Het verschil
tussen kracht en gezag kan als volgt worden uitgebeeld: een auto die naar een
kruising rijdt (kracht), tegenover de verkeersagent die de bestuurder naar een
bepaalde richting dirigeert (gezag). Bij Zijn eerste komst genas de Here
zieken, dreef Hij boze geesten uit, en stilde Hij de storm - dit zijn allemaal
manifestaties van gezag. Zelfs toen Hij de tafels ondersteboven keerde en de
schapen en ossen uit de tempel dreef gebruikte Hij de zweep niet tegen de
mensen. Alleen bij Zijn tweede komst zal Hij zulk een kracht aanwenden.
v.31 Dit is de vervulling van Mattheüs 23:39: ‘Gij zult Mij van nu
aan niet meer zien, totdat gij zegt: Gezegend Hij, die komt in de naam des
Heren’ - Na de Grote Verdrukking zal de Here ‘Zijn uitverkorenen
verzamelen:’ de ‘uitverkorenen’ zijn de Joden die verstrooid zijn onder
de volkeren. ‘Uit de vier windstreken, van het ene uiterste der hemelen tot
het andere’ - Dit is niet de Opname, want hier is het meer het idee van erchomai
(komen), niet parousia (aanwezigheid). Hier is het een verzamelen
(zie Deut. 30:3-5). Na de verwoesting van Jeruzalem werden de Joden òf gedood
òf gevangen genomen. Zij werden verstrooid onder de volkeren. Nu begint de
Here hen terug te roepen (zie Jes. 43:5-7).
Zij zullen komen uit het oosten, het westen, het noorden, en het
zuiden. Sommigen zullen zelfs uit Sinim komen (Jes. 49;9-13). Sinim betekent
China, en in de provincie Hunan zijn veel Joden die de familienaam Tsan
aannemen. Zie ook Jesaja 49:22-26, 51:11, 56:8, 60:4, 62:10-12, 27:13; Ezechiël
34:13, 37:21, 28:25. ‘Uit de vier windstreken’ - De wind is steeds in
beweging: de Joden hebben geen vaste woonplaats, zij zwerven rond over de
gehele aarde. De verzameling waarover hier gesproken wordt is niet de Opname
van de Gemeente, omdat: (1) de parousia al plaatsgevonden heeft, en de
Opname vindt plaats binnen het kader van de parousia; (2) dit is het
verzamelen van uitverkorenen door engelen. De Gemeente gaat zelf
de Here tegemoet. Deze tekst heeft dus niets te maken met de parousia;
(3) als het inderdaad de parousia is dan zou het helemaal niet passen
bij het voorafgaande Schriftgedeelte, het past niet bij de betekenis van het
voorgaande gedeelte; (4) het verwijst naar de Joden. Dat wordt duidelijk als
het wordt vergeleken met Mattheüs 23:37; (5) bij het klinken van de bazuin
Gods komt de Here vanuit de hemel naar de lucht vlak boven de aarde; (6) de
context bewijst dat het hier over de Joden gaat.
De Grote Eind-Tijd profetie van Jezus Deel II:
Aangaande
de Gemeente, 24:32-25:30
A.
Lessen van de vijgeboom en de dagen van Noach, 24:32-42
v.32 ‘Leert nu van de vijgeboom deze les’ (Telos) - Het woord ‘nu’ markeert het begin van het tweede deel. Omdat de Here dit deel van
Zijn profetie op de Olijfberg geeft - een plaats waar veel olijfbomen zijn -
kon Hij gemakkelijk de vijgeboom als illustratie gebruiken. ‘Wanneer zijn
tak al zacht wordt’ (Telos) - Dit spreekt van de terugkeer van leven. ‘En
de bladeren doet uitspruiten’ (NBG-1951) - dit is een zichtbare manifestatie
van het inwendige leven. De vijgeboom symboliseert de Joden (Jer. 24:2, 5, 8).
De Here had eertijds een vijgeboom vervloekt omdat deze alleen bladeren droeg
maar geen vruchten. In werkelijkheid rustte de vloek op de Joden die wel de
uiterlijke rituelen hadden maar geen innerlijke geestelijke realiteit. ‘De
zomer’ is het seizoen van de groei, en de winter is het seizoen van de dood.
In de zomer laat het leven zijn grootste kracht zien, de lucht is warm, en het
daglicht is fel. Het is een gouden tijd, en daarom staat de zomer voor de
bedeling van het Duizendjarig Rijk. Vandaag de dag leven de Joden in de
wintertijd. De winter spreekt van verdrukking, met name van de Grote
Verdrukking. De lente spreekt van de Opname (zie Hooglied 2:10-14); de zomer
spreekt van het Duizendjarig Rijk (zie Luc. 21:30-31). ‘Alle bomen’ in
Lucas 21:29-30 verwijst naar alle natiën (zie Dan. 4:10-17 en Richt. 9:8-15).
‘Alle bomen ... zodra zij uitlopen’ (Luc. 21:29-30), dit laat zien
dat nationalisme sterk zal toenemen onder vele volkeren en naties.
v.33 Wij moeten beseffen dat de verzen 4-31 een geheel vormen maar niet
los staan van de verzen die er na komen; de gedachten in het eerste deel gaan
door in het tweede deel, met dit verschil dat het ene deel over de Joden gaat
terwijl het andere deel over de Gemeente gaat en dus tot de Gemeente gesproken
wordt.
‘Al deze dingen’ (Telos) - deze woorden kunnen worden verbonden met
Mattheüs 23:36 (‘al deze dingen zullen komen over dit geslacht’), en met
Mattheüs 24:8 (‘dit alles’ - Telos). ‘Al deze dingen’ hebben
betrekking op het begin van de Grote Verdrukking, dingen als valse
Christussen, oorlogen, hongersnoden, pestilentieën, aardbevingen, enz. ‘Het
is nabij’ - Dit verwijst naar het Koninkrijk. Het Koninkrijk is nabij, het
staat voor de deur. Ook Lucas zegt het zo; ‘Zo moet ook gij, wanneer gij
[deze dingen, Telos] ziet geschieden, weten, dat het Koninkrijk Gods nabij
is’ (21:31).
v.34 ‘Dit geslacht’ (De Engelse vertaling heeft ‘generatie’) -
De Griekse tekst heeft genea, niet aion. De Chinezen zien 30
jaar als een generatie, de westerlingen 40 jaar. Beiden zijn hier niet
toepasbaar. Zou dat wel het geval zijn geweest dan zouden al deze dingen zijn
vervuld tijdens het leven van degenen die in de dagen van Mattheüs leefden,
en dan zouden ‘al deze dingen’ geschiedenis zijn. Op basis van deze
interpretatie (een generatie als zijnde een periode van een aantal jaren)
verkondigen historici dat de gebeurtenissen in Mattheüs 24 verleden tijd
zijn: zij zeggen dat Titus precies 40 jaar nadat de Here deze woorden in vers
34 sprak Jeruzalem vernietigde, en dat daarom het woord ‘generatie’ in
zijn algemene betekenis wordt gebruikt. Sommigen proberen het probleem uit de
weg te gaan door het te vertalen met ‘geslacht’ (zo staat het hier in de
NBG-vertaling en ook in de Telos-vertaling) - het Joodse volk, of het Joodse
ras.
Maar dat is onwaarschijnlijk omdat: (1) Mattheüs 1:17 zegt: ‘al de
geslachten dan van Abraham tot David zijn veertien geslachten;’ en (2) wij
moeten niet simpelweg een woord gaan veranderen omdat het problemen oplevert;
en (3) als met ‘geslacht’ het Joodse volk bedoeld wordt dan zou dat
betekenen dat het Joodse volk vernietigd kan worden, want de Here zegt immers:
‘dit geslacht zal geenszins voorbijgaan, voordat dit alles
geschiedt’ (v.34).
Hoe moet het woord genea dan worden vertaald? Wij moeten maar
eens proberen de oplossing in het Oude Testament te zoeken:
‘Gij, Here, zult hen bewaren; Gij zult hen behoeden voor dit
geslacht, tot in eeuwigheid’ (Ps. 12:8, SV). Dit is niet een letterlijke
lichamelijke generatie, maar een morele relatie (dit geslacht is dan: dat
soort mensen, slechte mensen).
‘Een verkeerd en vals geslacht’ (Deut. 32:5b). In deze tekst is genea
(Hebreeuws, dor) geen dertig of veertig jaar, en zelfs geen leven lang.
Zo lang als verkeerdheid en valsheid voortduren zo lang zal ook dat ‘geslacht’ blijven bestaan.
‘Want zij zijn een verkeerd geslacht, kinderen, die geen trouw
kennen’ (Deut. 32:20). Het ‘geslacht’ blijft voortbestaan zo lang de
trouweloosheid aanhoudt.
‘Er is een geslacht dat zijn vader vervloekt en zijn moeder niet
zegent, een geslacht dat rein is in eigen ogen, maar niet van zijn vuil is
gewassen; een geslacht met trotse ogen en opgetrokken wimpers; een geslacht,
welks tanden zwaarden, welks gebit messen zijn, om de ellendigen te verteren,
zodat er geen meer zijn in het land, en geen nooddruftigen onder de mensen’
(Spr. 30:11-14). Het moge duidelijk zijn dat het ‘geslacht’ in dit
gedeelte niet slechts enkele tientallen jaren bestaat, of zelfs een leven
lang; het verwijst naar een periode die gekenmerkt wordt door bepaalde
immorele karaktereigenschappen. Deze periode kan ook wel 200 jaar zijn, om
maar eens een voorbeeld te noemen. Wij kunnen ook nog licht verkrijgen uit het
evangelie van Mattheüs zelf:
‘Doch waarmede zal Ik dit geslacht vergelijken ...?’ (11:16-19)
‘Een boos en overspelig geslacht verlangt een teken, maar het zal
geen teken ontvangen dan het teken van Jona, de profeet ... De mannen van
Nineve zullen in het oordeel opstaan met dit geslacht en het veroordelen; want
zij hebben zich bekeerd op de prediking van Jona en zie, meer dan Jona is
hier’ (12:39, 41).
‘De koningin van het Zuiden zal in het oordeel optreden met dit
geslacht ... Alzo zal het ook gaan met dit boze geslacht’ (12:42, 45).
‘Al deze dingen zullen komen over dit geslacht’ (23:36).
Dit boze geslacht zal blijven bestaan zolang boosheid en overspel voort
blijven duren. De betekenis van genea in 24:34 is dus een tijd die
gekenmerkt wordt door boosheid, overspel, verdorvenheid, en verkeerdheid. Die
periode is nog niet voorbij, en zij zal alleen dan voorbijgaan als ‘al deze
dingen’ zijn geschiedt.
‘Dit geslacht’ omvat drie groepen mensen: (1) de heidenen die
afgoden aanbidden en God verwerpen; (2) de Joden die Christus verwerpen; en
(3) de afvalligen - de zogenaamde modernisten. Voordat al dit soort mensen
zullen verdwijnen zullen ‘al deze dingen’ zijn gebeurd. De Here zal komen
en hen vernietigen. Voor de komst van het Koninkrijk zullen al deze dingen
zijn vervuld. Wij moeten dus het verschil zien tussen deze drie Griekse
woorden die in de Bijbel gebruikt worden: kosmos is de wereld, aion
is eeuw, tijdsduur, tijden, en genea is geslacht.
v.35 ‘De hemel en de aarde zullen voorbijgaan’ - Het woord van onze
Here houdt langer stand dan de hemel en de aarde. Voordat de hemel en de aarde
verdwijnen zullen al Zijn woorden zijn vervuld. Het woord ‘hemel’ wordt op
twee manieren gebruikt in de Bijbel: als het in het enkelvoud (‘hemel’)
wordt weergegeven dan betekent het de hemel in tegenstelling tot
de aarde; als het meervoud wordt gebruikt (‘hemelen’) dan is de betekenis
het Koninkrijk, het Koninkrijk waarover God regeert. Hier wordt het enkelvoud
gebruikt.
v.36 Vers 36-42 is een kleine sectie die niet moeilijk uit te leggen
is. ‘Die dag en die ure’ - een dag is lang, een uur is kort. De Here
schijnt alle toekomstige dingen onder te brengen in die dag en die ure. .De
discipelen vragen naar het teken van de parousia en de voleinding der
wereld. In Zijn antwoord gebruikt de Here de vijgeboom als een teken van het
einde, en de opname als het teken van parousia. De Joodse vijgeboom
wordt een teken voor ons, en onze parousia wordt het teken voor de
Joden. Ondanks deze tekenen weet niemand de dag of het uur. De Here zegt
duidelijk: ‘Doch van die dag en die ure weet niemand;’ maar
helaas proberen sommige mensen nog steeds uit te rekenen op welk uur of welke
dag de Here komt, en als ze niet het uur of de dag uit proberen te rekenen dan
trachten ze in ieder geval het jaar en de maand uit te rekenen. Dit is niets
anders dan goddeloos handelen. Mevr. White van de Zevende Dag Adventisten
rekende uit dat 1844 het jaar van Zijn wederkomst was, en Russel van het
Wachttorengenootschap dacht dat de Here zo rond het jaar 1900 terug zou komen.
Beiden hadden het mis. Vele pogingen zijn gedaan om vast te stellen wanneer
Hij komt maar alle pogingen zijn mislukt.
‘Ook de engelen der hemelen niet, ook de Zoon niet’ - Deze zin kan
vreemd klinken als je hem naast deze tekst zet: ‘Aldus luidt het woord des
Heren tot mijn Here: Zet U aan Mijn rechterhand, totdat Ik Uw vijanden gelegd
heb als een voetbank voor Uw voeten’ (Ps. 110:1). Hoewel de Vader, de Zoon,
en de Heilige Geest één zijn, is de Zoon toch bereid te wachten en is Hij
niet nieuwsgierig naar de dag of het uur. Het is niet zo dat Hij het niet kan
weten. Daar komt nog bij dat het woord ‘weet’ in de zin ‘Doch van die
dag en van die ure weet niemand’ in de tegenwoordige tijd
staat, hetgeen betekent dat de Here het niet weet op het moment dat Hij deze
woorden spreekt. Het kan niet betekenen dat Hij het nooit zal weten.
v.37-42 Vier dingen worden genoemd: (a) De toestand van de mensheid aan
het einde is bijna gelijk aan de toestand van de mensheid in de dagen van
Noach. In die dagen wisten de mensen van de komende zondvloed door de
prediking van Noach; toch maakten ze zich nergens druk om, want ze waren bezig
met eten, drinken, trouwen, en ten huwelijk geven. (b) Net zoals God Noach en
zijn gezin veilig door de zondvloed heen leidde, zo zal God ook een Joods
overblijfsel door de Grote Verdrukking heen leiden (dit staat in Openbaring
12:16: ‘En de aarde kwam de vrouw te hulp en de aarde opende haar mond en
verzwolg de stroom, die de draak uit zijn bek had geworpen’). (c) De
zondvloed nam alle mensen in de wereld weg. (d) Toen Noach in de ark ging kwam
de zondvloed; zo zal ook als de opname daar is, één worden aangenomen en
één achtergelaten.
v.37 Hoe zagen de dagen van Noach eruit? Zij werden gekenmerkt door
zeven dingen: (1) Toen Enos geboren werd begon men de naam des Heren aan te
roepen (Gen. 4:26). Dat betekent dat voor de tijd van Enos de mensen wel God
(Elohim - als Schepper) aanbaden maar niet Jahweh.
Hier zit verschil tussen. Het niet aanbidden van Jahweh
betekent het niet aanbidden van de Verlosser. Vandaag de dag
doen de mensen precies hetzelfde. Zij geloven in God als Schepper maar zij
geloven niet in Christus als Verlosser.
(2) De verzen 19 en 22 van Genesis 4 geven de namen van een aantal
vrouwen, te weten: Ada (dit betekent genoegen), Silla (dit
betekent bescherming, bedekking, maskeren
(camouflage, denk aan cosmetica)), en Naäma (dit betekent liefelijk,
aangenaam). Zij waren mooi, ijdel, en frivool (mondain,
lichtzinnig, werelds). Kijk eens naar de vrouwen van vandaag. Zij geven enorme
sommen geld uit aan cosmetica. Hoeveel vrouwen zijn er tegenwoordig niet
ijdel; zij zijn te weinig ernstig, oneerbiedig, en zij zijn veel te vrijmoedig
en onbeschroomd in hun gedrag. Dat is een teken voor gelovigen dat de dagen
van Noach zijn aangebroken.
(3) Genesis 4:17 spreekt van het bouwen van een stad, terwijl vers
20-22 spreekt van muziek, veeteelt, en het bewerken van koper en ijzer.
Vandaag de dag gaan de ontwikkelingen op deze gebieden zeer snel. Overal
worden zeer grote steden gebouwd, waarvan ons eigen grote Shanghai een
voorbeeld is. De veeteeltindustrie groeit snel (intensieve veehouderij), en
muziek wordt populair gemaakt door middel van langspeelplaten (de compact-disc
tegenwoordig) en de radio. In de dagen van Noach maakte men van ijzer speren
en zwaarden, terwijl men er vandaag geweren en kanonnen van maakt.
(4) Het verval van de Gemeente - Voor de zondvloed waren er twee
geslachtslijnen: (a) Kaïn (vertegenwoordiger van de wereldse mensen) en Set
(vertegenwoordiger van de Gemeente). Van het zaad van Set werd er echter maar
één man, Henoch, opgenomen, terwijl de overigen niet met God wandelden maar
zich vermengden met de wereld waardoor zij verslagen werden. Vandaag vermengt
de Gemeente zich ook met de wereld; zij is gevallen. Wie vandaag de vervallen
toestand van de Gemeente niet ziet is zelf gevallen.
(5) Genesis 6:1 zegt: ‘Toen de mensen zich op de aarde begonnen te
vermenigvuldigen’ - Er is een explosieve bevolkingsgroei vandaag de dag. De
procentuele toename van de wereldbevolking is vandaag al vele malen groter dan
drie jaar geleden (1930). In dat jaar leefden er 1,7 miljard mensen op aarde.
Nu (1933) zijn er al 2 miljard. China heeft alleen al 500 miljoen inwoners (in
1993 al meer dan 1 miljard).
(6) Judas 14 en 15 vertelt ons hoe Henoch profeteerde van de komst des
Heren en Zijn oordeel, maar zijn prediking werd door de wereld genegeerd.
Hetzelfde gebeurt vandaag ook. Vanaf 1828 (het begin van de beweging van de
Broeders) werd de wederkomst van Christus overal verkondigd, maar weinigen
nemen het ter harte.
(7) Genesis 6:1-2 ‘Toen de mensen zich op de aarde begonnen te
vermenigvuldigen en hun dochters geboren werden, zagen de zonen Gods, dat de
dochters der mensen schoon waren, en zij namen zich daaruit vrouwen, wie zij
maar verkozen’ - De zonen Gods zijn engelen, niet de godvruchtige
nakomelingen van Set; gevallen
engelen hadden ongeoorloofde gemeenschap met de dochters der mensen. Dit is
spiritualisme, dat zelfs in onze dagen weid verbreid is.
v.38 Waar is de geschiedenis van Noach hier een type van - de opname
van de gelovigen of gelovigen die door de Grote Verdrukking gaan? De opname
van de gelovigen lijkt meer voor de hand te liggen. Mensen zien Henoch vaak
als type van de opname en Noach als type van het door de Grote Verdrukking
gaan. Maar deze uitleggingen zijn voornamelijk gebaseerd op de historische
gebeurtenissen in Genesis.
Want in de Bijbel is Noach van meer dingen een type. Wij zien
bijvoorbeeld dat hij in I Petrus 3:20-21 staat voor het behouden worden door
de doop.
Wat wil de Here hier in Mattheüs 24:37 aanduiden? Ongetwijfeld de parousia
(‘... zo zal de komst van de Zoon des mensen zijn’). En daarom is de parousia
het in de ark gaan van Noach in vers 38. Hoe Noach een type is van de opname
kunnen wij opmaken uit de volgende observaties:
(1) Naast zijn eigen gezin neemt Noach van alle dieren mannetjes en
wijfjes mee in de ark; zo neemt ook de Here mannen en vrouwen weg door de
opname tijdens Zijn parousia. Dat in de Bijbel dieren mensen kunnen
vertegenwoordigen kunnen we zien aan het visioen van Petrus in Handelingen 10.
(2) Zoals Noach de mannetjes en wijfjes uit het zicht van de mensen in
de ark neemt zo neemt ook Christus ons weg zodat de wereld ons niet meer zien
kan.
(3) Zoals Noach hen veilig door de zondvloed leidde zo neemt de Here
ons ook weg uit de Grote Verdrukking (Openb. 3:10).
‘Etende en drinkende, huwende en ten huwelijk gevende’ - Dit soort
dingen worden veelvuldig gedaan vandaag. De mensen geven zich meer en meer
over aan de lusten van eten en drinken, en wat wordt er vandaag toch veel
getrouwd en gescheiden.
v.39 ‘Zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn’ - De
toestand in de dagen van Noach zien we ook vandaag de dag in de wereld
ontstaan. En zoals de zondvloed in die dagen plotseling over de mensen kwam,
zo zal de Zoon des mensen in de toekomst ook plotseling komen.
v.40-41 ‘Eén zal aangenomen worden en één achtergelaten worden’
- Waarom deze twee verzen? We weten dat allen die bij Noach hoorden in de ark
gingen en daardoor gered werden. Is dit dan, als wij dit strikt typologisch
bezien, niet een aanwijzing dat alle gelovigen opgenomen zullen worden? Wij
moeten echter inzien dat de Here deze twee zinnen er expres aan toevoegt opdat
wij de typologische betekenis van de geschiedenis van Noach niet verkeerd
zullen begrijpen. Hoewel het waar is dat de komst van de Zoon des mensen zo
zal zijn als de zondvloed in de dagen van Noach, is er toch deze ene
uitzondering die onze Here tracht uit te leggen. Er zijn drie visies omtrent
de betekenis van de mannen en vrouwen die in vers 40 en 41 worden genoemd: (1)
zij verwijzen allemaal naar de Joden van die tijd; (2) wie meegenomen worden
zijn wedergeboren en wie achtergelaten worden zijn verloren; (3) zowel wie
meegenomen worden als wie achterblijven zijn christenen.
Laten we eerst zorgvuldig de eerste en de derde visie onderzoeken:
volgens visie (1) moeten wij aannemen dat degenen die meegenomen worden de
Joden zijn die gestraft zullen worden terwijl de achterblijvers de Joden zijn
die de zegeningen van het Koninkrijk op aarde zullen genieten. Maar volgens
visie (3) moeten wij van het tegenovergestelde uitgaan - dat de mensen die
worden meegenomen gered zijn en de zegeningen van de heerlijkheid zullen
genieten, terwijl de achterblijvers mensen zijn die gered zijn maar wel door
de Grote Verdrukking heen gaan. Voordat wij een keuze kunnen maken tussen
visie (1) en (3) moeten wij de woorden ‘aangenomen’ (‘meegenomen’ -
Telos) en ‘achtergelaten’ aan een nader onderzoek onderwerpen. Als we van
het woord ‘meenemen’ uitgaan dat de Telosvertaling gebruikt dan zou het
een negatieve betekenis kunnen krijgen. Dan zouden de Joden die volgens visie
(1) worden meegenomen om bestraft te worden niet delen in de vreugde van het
Koninkrijk.
Het woord ‘aangenomen’ is paralambano in het Grieks. Naast ‘aannemen’ of
‘ontvangen’ kan het ook ‘meenemen’ betekenen zoals
we al zagen. In het Nieuwe Testament wordt dit woord 52 keer gebruikt, en
bijna altijd heeft het daar een positieve betekenis. Johannes 14:3 (‘kom Ik
weder en zal u tot Mij nemen’) is de enige plek waar de Here in directe
bewoordingen over de opname spreekt. Drie keer nam Hij Petrus, Johannes, en
Jakobus met Zich mee (Marc. 5:37, Matt. 17:1 en 26:37). Daar heeft paralambano
steeds een positieve betekenis. In Johannes 1:11 (‘en de zijnen hebben Hem
niet aangenomen’) is de betekenis positief als zij Hem aannemen. De woorden ‘aanvaard’ in Col. 2:6,
‘ontvangen’ in I Thess. 4:1 (Telos), ‘ontvangen’ in 2:13, ‘ontvangen’ in Hebr. 12:28,
‘neem’ en ‘nam’ in Matt. 2:13 en 14, ‘meenam’ in Hand. 15:39 (Telos),
‘nam’
in 16:33, en ‘nam’ in 23:18 - zijn allemaal paralambano en
betekenen iets positiefs. Zelfs in het Oude Testament is het Hebreeuwse woord laqach
(dat ook ‘meenemen’ betekent) vertaald met ‘opgenomen’ (Gen. 5:24) en
verwijst dus naar de opname; en hetzelfde Hebreeuwse woord laqach
betekent in I Samuël 10:23 waar het vertaald wordt met ‘haalde’ ook iets
positiefs.
Hoewel het woord ‘achtergelaten’ ook zijn positieve betekenis heeft
in bijv. Genesis 32:8, Numeri 26:65, en Jesaja 24:6, kan het ook op een
negatieve manier worden gebruikt. Het hangt er van af door wie ze
achtergelaten worden. Als ze door de duivel achtergelaten worden dan is dat
het mooiste wat er is. Maar als ze door de Here achtergelaten worden is dat
iets verschrikkelijks! Bestaat er iets ergers dan dat? Wee hen die door de
duivel worden meegenomen, maar gezegend zijn zij die door de Here worden
meegenomen.
De betekenis van een woord is op zichzelf echter niet voldoende om een
oordeel te kunnen vellen. We moeten de context waarin het woord gebruikt wordt
in acht nemen. Volgens Mattheüs 24:19 raken degenen die achterblijven in de
problemen omdat ze niet kunnen vluchten. En in vers 42 en 43 staat dat de Here
zal komen als een dief; wat Hij steelt moet dus het beste zijn. Ook in de
gelijkenis van de tien maagden in Mattheüs 25 zijn het de wijze maagden die
binnengelaten worden, terwijl de dwaze maagden buiten moeten blijven. Maar of
ze nu meegenomen of achtergelaten worden, alle mannen en vrouwen hier in
Mattheüs 24:40-41 zijn gered - zodat de achterblijvers niet onder de
verlorenen gerekend kunnen worden. De redenen hiervoor zijn de volgende:
(1) ‘Waakt dan’ (v.42). Het woord ‘dan’ verbindt deze zin met
de vorige twee verzen. Omdat u gered bent en leven in u hebt wordt er van u
verwacht dat u waakt. Degenen die het leven van de Here niet hebben kunnen
niet waken. De beslissende factor is niet het al of niet gered zijn, maar of
men goede werken heeft gedaan na de wedergeboorte. Te zeggen dat alle
wedergeborenen tezamen opgenomen zullen worden is een ernstige misvatting.
(2) ‘Uw Here komt’ (v.42). De verlorenen hebben geen
heer-dienstknecht relatie met de Here. De mens kan zo’n woord verkeerd
gebruiken, maar de Here niet. De verlorene mag zichzelf dan beschouwen als een
dienstknecht des Heren, maar de Here zal een term als ‘uw Here’ hier niet
zomaar gebruiken.
(3) ‘... de dief zou komen ...’ (v.43). Als een dief appels komt
stelen dan zal hij alleen de rijpe appels meenemen en de andere achterlaten.
Het gaat dus niet om een verschil in soort maar om een verschil in rijpheid.
(4) De vijf dwaze maagden in Mattheüs 25 zijn geen onechte maagden.
Zij zijn echte maagden, maar ze zijn niet wijs zoals de andere vijf. De wijze
maagden hebben er alles voor over om genoeg olie in hun kruiken mee te dragen,
maar de dwaze maagden zijn te lui om een voorraad aan te leggen.
Desalniettemin zijn zowel de wijzen als de dwazen maagden, en zij gaan allen
uit om de bruidegom te ontmoeten.
(5) Typologisch gezien kunnen de achterblijvers zowel als degenen die
meegenomen worden gered zijn. Henoch (die opgenomen werd) en Noach (die in de
ark ging) waren allebei gered.
Maar ook Abraham (de voorbidder) en Lot (die door een verdrukking ging) waren
gered. Elia (die werd opgenomen) en Elisa (die achterbleef) waren beiden
gered. De discipelen die de Here achterliet toen Hij ten hemel voer waren
allemaal gered. Philippus (die werd weggenomen door de Geest) en de kamerling
(die achterbleef) waren beiden gered. Wij concluderen daarom dat zowel degenen
die opgenomen worden als degenen die achterblijven in vers 40 en 41 gered
zijn.
v.42 Als we vers 40 en 41 verbinden met vers 42 zien we al snel dat het
gaat om ‘waken’ of ‘niet waken;’ anders zou de Here niet hebben kunnen
zeggen: ‘waakt dan,’ of ‘waakt daarom,’ en Hij zou ons dan ook niet
aan kunnen sporen om waakzaam te zijn. Als de voorwaarde voor een vroegtijdige
opname de wedergeboorte is, en niet waakzaam zijn en het doen van goede werken
na de wedergeboorte, dan zou de Here ons ook niet hoeven aan te sporen
waakzaam te zijn; dan worden we immers sowieso opgenomen. Want in dit vers
vermaand Hij ons alleen maar om waakzaam te zijn; Hij spreekt niet over
bekering, geloof, of wedergeboorte. Zo zien wij dus dat zowel degenen die
opgenomen worden als degenen die achtergelaten worden in vers 40-42 gered
zijn. De Here zal zeker de verlorenen niet aansporen te waken.
Voor wie is het woord ‘waakt’ bedoeld? Sommigen zeggen dat dit
woord alleen de Joden aangaat en dat wij christenen alleen maar hoeven te
wachten. Maar wij weten dat de Joden zelf door de tijd van ‘Jakobs
benauwdheid’ moeten gaan: er bestaat geen manier voor hen om onder de toorn
van God uit te komen. En daarom kunnen zij niet ontkomen aan de Grote
Verdrukking alleen omdat zij waakzaam zijn. Maar voor de Gemeente is
waakzaamheid erg nuttig. Waken betekent dat men niet zorgeloos door het leven
gaat. Hoe gemakkelijk vertrouwen christenen op zichzelf. Waakzaamheid is het
tegenovergestelde van zorgeloosheid. Wie slaapt moet zoveel zelfvertrouwen
hebben dat hij denkt dat er niets gaat gebeuren, terwijl de waakzame christen
absoluut geen vertrouwen heeft in zijn vlees. Wie teveel zelfvertrouwen heeft
valt sneller, want opscheppen door te zeggen ‘ik ben beter dan gisteren’
opent de deur voor nederlagen. Alleen de persoon die zich goed bewust is van
zijn eigen onvermogen zal waakzaam zijn. Waken is voorzichtig zijn, dagelijks
uitkijken naar een eventuele kans op een val. Wie van zichzelf denkt dat hij
niet kan vallen zal niet waakzaam zijn. Wij moeten aan de hand van dit alles
de volgende vraag stellen: als alle gelovigen tezamen opgenomen zouden worden,
waarom zou de Here ons dan opdragen te waken? Waar is het waken dan voor
nodig? Bovendien, als wij zouden weten wanneer Hij komt dan zouden we ook niet
hoeven te waken. Maar omdat de Here ons niet heeft meegedeeld wat de ure van
Zijn komst is moeten wij waken.
B.
Lessen van de gelijkenis van de heer des huizes - Matt. 24:43-44
v.43 Deze gelijkenis wordt gebruikt om de parousia van de Here
verder te verduidelijken. Er spelen vier factoren mee in deze gelijkenis,
namelijk: (1) het huis, (2) de heer des huizes, (3) de dief, en (4) het
stelen.
(1) Het huis verwijst naar het werk van de gelovige. Hebreeën 3:6
spreekt van het huis van gelovigen, gelovigen die samen een huis vormen, en
Marcus 13:34 spreekt van het huis van de Here. In beide gevallen is het het
huis van geloof. En Mattheüs 7:24 zegt ons hoe een gelovige het huis bouwt.
(2) Als het huis naar onze werken verwijst, dan verwijst de heer des
huizes naar onszelf.
(3) De dief symboliseert hier de Here (zie ook I Thess. 5:2, II Petr.
3:10, Openb. 3:3 en 16:15).
(4) Het stelen. Een gewone dief steelt om de heer des huizes schade te
berokkenen, maar de Here steelt om ons een grotere zegen te geven. Een gewone
dief komt zonder zich vooraf aan te kondigen, maar de Here zegt van tevoren
dat Hij komt. Een gewone dief neemt de dingen die hij gestolen heeft mee naar
zijn eigen huis; en zo zal de Here ook ons naar Zijn eigen plaats brengen - de
troon.
‘Hij zou .... in zijn huis niet hebben laten inbreken’ - Normaal
gesproken zal als het stelen succesvol is in het huis ingebroken kunnen
worden. Als het niet succesvol is dan is er niet ingebroken. De dief neemt
meestal de kostbare dingen mee en laat de waardeloze dingen achter, waardoor
de heer des huizes schade lijdt. Maar dit soort gevolgen heeft de komst des
Heren niet. De hoofdreden voor het gebruiken van deze gelijkenis is het
benadrukken van het onverwachtse van de komst des Heren. We moeten de kleinere
details in deze gelijkenis laten voor wat ze zijn. De enige geloofwaardige
manier om deze gelijkenis uit te leggen is hem te interpreteren aan de hand
van I Thess. 5:4-10. De meest beklagenswaardige toestand onder Gods kinderen
vandaag de dag is dat velen bereid zijn om achter te blijven.
Zegt I Thessalonicenzen 5:4-10 ons niet dat wij
‘kinderen des lichts’ zijn? Wij moeten daarom niet toestaan dat de
Here ons overvalt als een dief in de nacht. Waarschuwde de Here Sardis niet
met de woorden: ‘Als gij dan niet waakt, zal Ik komen als een dief, en gij
zult geenszins weten op wat voor uur Ik tot u zal komen’ (Openb. 3:3, Telos
- de NBG-vertaling heeft: ‘op welk uur Ik u zal overvallen’). Als de
Gemeente net als de gemeente te Thessalonica is, dan zijn de gelovigen
kinderen des lichts. Maar als zij dood is, zoals Sardis, dan zal de Here komen
als een dief en zal zij niet weten op welk uur Hij komt. Als de heer des
huizes in zijn huis laat inbreken dan is dat zijn eigen schuld, omdat de heer
van elk huis weet dat de dief zal komen; want is ons dat niet meegedeeld door
de profetieën? Wij weten dat Hij komt, maar we weten niet wanneer Hij komt.
Toen de Here deze aarde verliet brak op dat ogenblik een lange en donkere
nacht aan die tot op de huidige dag voortduurt (dat wil zeggen: deze tijd is
moreel en geestelijk gezien duister). We weten dat de Here zal komen aan het
einde van deze lange en donkere nacht, we weten echter niet precies op welk
uur. Maar juist deze onwetendheid aangaande het uur van Zijn wederkomst moet
ons waakzaam maken: wij moeten ons gebrek aan kennis aangaande het uur
aanvullen met een houding van waakzaamheid. De fout van de heer des huizes is
dus (1) dat hij geen gebruik maakt van de kennis die hij heeft, en (2) dat hij
zijn gebrek aan kennis omtrent het uur niet aanvult met een houding van
waakzaamheid. Hoezeer moeten wij altijd op onze hoede zijn voor de vijand, de
wereld, en onszelf. Jessie Penn-Lewis zei eens: ‘Het leven van een christen
is van de eerste dag af een leven van zorgvuldig waken!’ De opname is dus
een teken voor de Joden, maar voor de gelovigen die achterblijven is het het
teken dat de dagen van de Grote Verdrukking zijn aangebroken. Voor de Joden is
de parousia als een bliksemflits (die na de Grote Verdrukking komt);
voor de Gemeente lijkt de parousia op het werk van een dief.
v.44 ‘De Zoon des mensen’ - Sommige mensen (zoals C. I. Scofield)
zijn van mening dat de Here zich hier alleen ‘Zoon des mensen’ noemt in
relatie tot de Joden; en dat Hij deze titel nooit gebruikt in relatie tot de
Gemeente. Maar we zullen zien dat ‘Zoon des mensen’ ook de naam van de
Here is in het Koninkrijk, en dus ook gerelateerd is aan de Gemeente.
Bijvoorbeeld, Stephanus, een lid van de Gemeente, noemde de Here ook Zoon des
mensen (Hand. 7:56). Bovendien wordt de Here in Hebreeën 2:6, waar naar de
heerlijkheid van Christus in het Koninkrijk verwezen wordt, ook Zoon des
mensen genoemd. Merk ook op dat Johannes 5:27-29 spreekt van het gezag dat de
Here heeft om het oordeel uit te voeren in het Koninkrijk omdat Hij de Zoon
des mensen is. Mattheüs 19:28 spreekt van de Here als zijnde de Zoon des
mensen zittende op de troon Zijner heerlijkheid. En Mattheüs 25:31 zegt dat
de Zoon des mensen zal komen in Zijn heerlijkheid. Mattheüs 13:41 en 16:27-28
verwijzen beide naar de Zoon des mensen in het Koninkrijk. En Johannes 6:53-54
maakt duidelijk dat allen die het vlees van de Zoon des mensen eten en Zijn
bloed drinken opgewekt zullen worden op de laatste dag en dus in het
Koninkrijk zullen zijn. De naam ‘Zoon des mensen’ is dus de naam van de
Here in het Koninkrijk. Hij oefent Zijn koningschap uit als Mens.
C.
De gelijkenis van de trouwe en de slechte slaaf - Matt. 24:45-51
In dit gedeelte hebben we nog een andere gelijkenis - die van de twee
soorten slaven. De Here noemt twee verschillende soorten slaven: men kan òf
een trouwe en verstandige slaaf zijn òf een slechte slaaf.
v.45-47 De gelijkenis van de verstandige slaaf wordt ons
in vier stappen voorgesteld: (1) het dienstvolk, of de huisbedienden (Telos),
(2) de opdracht van de Here, (3) de eisen die de Here stelt aan de slaaf, en
(4) de beloning.
(1) Het dienstvolk. Dit is iets anders dan het huis in de vorige
gelijkenis. Het huis in die gelijkenis is persoonlijk en gaat over de persoon
zelf, terwijl ‘dienstvolk’ van iets gezamenlijks spreekt; het behoort de
Here toe, het is Zijn eigendom. Dit komt overeen met wat in Hebreeën 3:6 en
Marcus 13:34 staat, waar het huis alle gelovigen omvat (zie ook I Tim. 3:15).
Het dienstvolk verwijst hier dus naar de Gemeente.
(2) De opdracht van de Here.
(a) ‘Over zijn dienstvolk gesteld heeft’ - Dit spreekt van gezag.
(b) ‘Om hun op tijd hun voedsel te geven’ - Dit spreekt van één
of meerdere bedieningen.
Dit is het - voor Gods aangezicht - hoeden van de gemeente die hem is
toevertrouwd, het is een plicht, een opdracht die hij vervullen moet. (Laten
wij deze woorden niet verkeerd verstaan door te denken dat één dienstknecht
in zijn eentje over al het dienstvolk heerst. Deze ongegronde denkwijze is
voor de Paus reden genoeg om aan zijn positie in de Rooms Katholieke Kerk vast
te houden. En dit vers bedoelt ook niet te zeggen dat een dominee of pastor
kan regeren over de broeders en zusters in een plaatselijke gemeente; want in
vers 49 staat dat deze slaaf medeslaven heeft. De Here gebruikt deze ene slaaf
slechts als voorbeeld. Het werk bestaat uit regeren. Elke dienstknecht in het
huisgezin van God heeft wat gezag. Elke met bloed gekochte dienaar van de Here
heeft een zekere mate van gezag om te regeren en om een bediening uit te
voeren. Sommige mensen verkondigen dat de Gemeente vandaag de dag haar ogen
van zichzelf moet afwenden, hetgeen inhoudt dat zij eenstemmig het evangelie
moet verkondigen zonder enig ander werk te doen. Maar is zelfs de prediking
van het evangelie niet het bijeen vergaderen van materiaal voor de opbouw van
de Gemeente (Ef. 4:11-12)? Het redden van mensen is een middel, niet een doel.
Het doel is de opbouw van de Gemeente, en dat wordt gedaan door het dienstvolk
op zijn tijd materiaal en voedsel te geven. Laten wij allemaal ons best doen
om de Here te dienen door elkaar te helpen. Op tijd voedsel geven is onze
bediening. Dit is het mensen dienen met de dingen van God en met het woord van
God. Het prediken van Gods woord is het verstrekken van voedsel, hoewel dat
niet altijd zo hoeft te zijn. Want tenzij mensen werkelijk verzadigd worden,
en tenzij de prediking tot berouw en gehoorzaamheid leidt, is het geen
verstrekken van voedsel. Laten wij daarom die broeders uitzoeken die op
verschillende terreinen hulp nodig hebben en hen voedsel geven overeenkomstig
hun behoefte. Wij moeten zien dat wij allemaal dienstknechten zijn. Wij moeten
op tijd voedsel verstrekken en nooit een houding van superioriteit aannemen,
opdat de mensen niet van honger sterven.
(3) De eisen van de Here. Er worden hier twee voorwaarden genoemd:
trouw zijn aan de Here en wijs ten opzichte van de broeders. Wij draaien het
echter vaak om. Aan de ene kant worden wij te trouw jegens mensen door hen
flink uit te schelden en hen de waarheid eens goed onder de neus te wrijven;
en zodoende schieten wij in wijsheid te kort - hoewel wij trouw zijn - omdat
wij niet weten hoe wij de waarheid in liefde moeten vertellen. Aan de andere
kant zijn wij niet trouw genoeg jegens God omdat wij teveel van onze eigen
wijsheid gebruiken om onszelf te verontschuldigen, onze fouten te bedekken, en
onszelf te troosten. (Laat mij er wel even bij vertellen dat wij zeker trouw
moeten zijn jegens mensen. Alleen is het zo dat wijsheid in de omgang met
mensen er vaak toe leidt dat wij allerlei slimme manoeuvres toepassen; maar
alleen trouw zijn jegens mensen kan ertoe leiden dat wij trouw zijn op het
dwaze af, we zijn dan trouw zonder na te denken over wat de gevolgen kunnen
zijn van wat we zeggen. De juiste oplossing is dat wij zowel trouw als wijs
moeten zijn in de omgang met de broeders.)
Trouw zijn is (a) niets buiten beschouwing laten: wat de Here ook zegt,
dat aanvaarden wij, niet meer en niet minder; en (b) niet op uw eigenbelang
letten: nooit ontrouw zijn vanwege persoonlijke redenen of overwegingen.
Daarom moet degene die trouw wil zijn zichzelf verloochenen en het kruis
aanvaarden. Hij moet zijn eigen schranderheid verzaken, want schranderheid
komt vaak van de mens terwijl wijsheid van God komt. Vandaag de dag zijn
degenen die het meest trouw zijn ook het meest dwaas, onbezonnen, onattent, en
individualistisch. Wijsheid is dus echt nodig. Veel van Gods werken worden
tenietgedaan door trouwe
gelovigen die het aan wijsheid ontbreekt. Uiteraard is het beter trouw te zijn
en gebrek aan wijsheid te hebben dan wijs te zijn maar een gebrek aan trouw te
hebben. Vandaag de dag zijn er teveel wijze maar ontrouwe dienstknechten die
de smalle poort breder maken. Zulke mensen kunnen niet Gods dienstknecht zijn.
(4) Beloning. ‘Hij zal hem over al zijn bezit stellen’ - Vers 46
zegt: ‘Zalig die slaaf, die zijn heer bij zijn komst zó bezig zal
vinden.’ Deze zegening verwijst naar de beloning in het Koninkrijk. ‘Over
al zijn bezit stellen’ - Dit betekent regeren, besturen. Druk bezig zijn
vandaag is iets anders dan druk bezig zijn in het Koninkrijk. Er zijn vele
zaken in het Koninkrijk die bestuur vereisen. Maar de taken van vandaag testen
alleen maar of iemand in staat is om te werken in het Koninkrijk. Als iemand
in staat is om de broeders vandaag te dienen, dan zal hij worden gebruikt om
hen in het Koninkrijk te dienen. Vandaag laat God hem iets kleins doen; in die
dag zal Hij hem over vele dingen stellen. Wie vandaag zelfzuchtig is en lui
zal dan niet kunnen regeren.
v.48-51 Dit gedeelte kan in vier delen onderverdeeld worden: (1) of de
slechte slaaf een christen is of niet, (2) wat zijn fouten zijn, (3) wat de
oorzaak van zijn fouten is, en (4) wat de gevolgen zijn.
(1) Is de slechte slaaf een christen? Ja dat is hij. Hij is gered. De
redenen voor deze conclusie zijn de volgende: (a) De slechte slaaf is dezelfde
slaaf die de Here over zijn dienstvolk gesteld heeft (v.45). Aanstelling door
de Here is niet hetzelfde als aanwijzing door mensen, want mensen kunnen
fouten maken. De Here kan geen verkeerde mensen aanstellen; desalniettemin
hangt de vraag of de slaaf trouw of slecht zal zijn volledig af van hoe hij
het er vanaf brengt. (b) De slechte slaaf noemt de Here ‘mijn heer’ -
waarmee bewezen wordt dat hij een persoonlijke relatie met de Here heeft. En
deze belijdenis komt uit zijn hart (alleen met de mond belijden hoeft niet
betrouwbaar te zijn). Zie ook Romeinen 10: 9-10 en I Korinthiërs 12:3. (c) De
slechte slaaf gelooft niet alleen in de Here maar wacht ook op Zijn
wederkomst. Zijn fout is dat hij denkt dat zijn Heer uitblijft. Een ongered
persoon kan zoiets niet in zijn hart denken.
Ondanks de drie bovenstaande redenen houden veel mensen nog steeds vol
dat de slechte slaaf niet gered is vanwege (a) zijn gedrag, (b) het negatieve
oordeel van de Here over hem, en (c) zijn straf. Degenen die deze
interpretatie volgen leggen de gelijkenis als volgt uit: (a) als hij gered is
hoe kan hij dan ooit zijn medeslaven slaan en drinken met de dronkaards? Laat
mij hier op antwoorden dat een waar christen nog steeds in staat is om
allerlei soorten zonden te bedrijven na de wedergeboorte. Denk er aan dat de
persoon die de verschrikkelijke zonde van incest beging in I Korinthiërs 5
een wedergeboren gelovige was! (b) De Here doet hem delen in het lot der
huichelaars. Dit betekent dat hij als gelovige net zo hypocriet is als de
ongelovige hypocrieten. Lucas 12:46 zegt het nog duidelijker: ‘En hem in het
lot der trouwelozen [Grieks: ongelovigen] doen delen.’ Hij is dus een
gelovige die zal delen in het lot der ongelovigen. (c) ‘Folteren’ - Dit is
waarschijnlijk een handeling waardoor hij tijdelijk van de Here gescheiden
wordt. Vergelijk het verslag van Mattheüs met dat van Lucas 12:47-48 waar ons
verteld wordt dat de slechte slaaf vele slagen zal ontvangen. Geslagen worden
is iets anders dan verloren gaan, want de schapen van de Here gaan nooit
verloren (Joh. 10:27-28).
(2) Wat zijn de fouten van de slechte slaaf? Vers 49 noemt ons twee
zonden: (a) hij slaat zijn medeslaven - een handeling ten opzichte van
gelovigen, ofwel, zij die horen bij het ‘dienstvolk,’ of die tot het
huisgezin van God behoren, en (b) hij eet en drinkt met de dronkaards - een
handeling ten opzichte van de ongelovigen, ofwel degenen die zich buiten het
huisgezin bevinden. ‘Medeslaven’ zijn zij die tezamen dienen. ‘Slaan’
is een woord dat misbruik uitbeeld van gezag dat door de Here gegeven is. ‘Eten en drinken’ is gemeenschap hebben met de wereld. Iemand
‘slaan’
wil zeggen dat men meer gezag denkt te hebben - en dus hoger staat - dan een
ander: vergetende dat tucht een zaak is die in Gods handen ligt. Een broeder
mag niet verder gaan dan een andere broeder een reprimande geven. Het ‘slaan’ van een ander ontneemt God Zijn eigen gezag in het uitoefenen van
tucht. Wanneer iemand meent dat hij speciaal gezag heeft om over zijn
mededienstknechten te heersen dan slaat hij ze als het ware. Mattheüs 23:8
zegt dan ook: ‘gij zijt allen broeders.’ Iemand ‘slaan’ is ook je
geduld met iemand verliezen. Wanneer men zichzelf beheerst dan ‘slaat’ men
andere mensen niet. Anderen ‘slaan’ hoeft niet noodzakelijkerwijs met een
stok of een zweep te gebeuren. Geestelijk en psychologisch gezien kan alles
wat mensen pijn doet of wonden slaat in hun ziel het ‘slaan’ van anderen
genoemd worden. Men kan mensen pijn doen met woorden, ongelofelijk veel leed
veroorzaken met een scherpe bijtende tong. Het doel van zo iemand is mensen
drie tot vijf dagen te laten lijden terwijl hijzelf ondertussen veel plezier
heeft. Dit is het slaan van anderen. Wij moeten altijd bezig zijn met het
helen van wonden - met olie en
wijn - en niet voortdurend aan mensen gaan ‘opereren’ waardoor nieuwe
wonden ontstaan. Gods kinderen hebben al genoeg pijn en wonden. Hoe kunnen wij
ooit de gedachte koesteren hen nog meer wonden toe te brengen? Allen die trots
zijn, individualistisch, of driftig van aard, hebben vaak de neiging om mensen
te ‘slaan.’ De andere zonde is eenwording met de wereld. Een dronkaard is
volgens de Schrift iemand die verstrikt is geraakt in de wereld. Wie door de
drank niet meer goed kan zien is ongetwijfeld flink aangeslagen. Zo is ook de
persoon wiens hart overmatig bezwaard is door rijkdom, roem, enzovoorts,
verdoofd in zijn geestelijke waarnemingsvermogens en kan dus voor dronken
worden gehouden. De slaaf, een gelovige, hoort geen gemeenschap te hebben met
de dronkaards (dat is de leer van II Kor. 6:14 en verder), want eten en
drinken heeft in de Schrift vooral de betekenis van gemeenschap. Nadat Lot
scheidde van Abraham ging hij naar Sodom; deze handeling tekent zijn
verbinding met de wereld. Als een broeder een afkeer heeft van een andere
broeder maar zich verheugd in de wereldling dan is hij gevallen. Bovenstaande
twee zonden kunnen vrij gemakkelijk begaan worden door elke gelovige.
(3) Wat is de oorzaak van zijn fouten? Die reden vinden wij in vers 48:
‘Mijn heer blijft uit’ - Hij gelooft echt in de wederkomst van de Here
maar denkt dat de Here Zijn komst nog wat uitstelt. Wie niet gelooft in de spoedige
wederkomst van de Here is een slechte slaaf. Wat is volgens de Here de fout
van deze slechte slaaf? Het is dit: hoewel hij met zijn mond belijdt dat de
Here inderdaad komt denkt hij in zijn hart
dat de Here later komt. Wat een hachelijke positie is
dat! Zal men waken als men er geen idee van heeft dat de Here spoedig komt?
Veel mensen willen niet dat de Here spoedig komt omdat daardoor hun plannen
niet door kunnen gaan. Zij kunnen niet met Johannes bidden: ‘Amen, kom, Here
Jezus!’ Wij moeten de juiste houding en het verlangen hebben voor wat
betreft de spoedige wederkomst van de Here Jezus. Bekendheid met de profetieën
is niet genoeg, want de slechte slaaf kent de profetieën ook.
(4) Wat is het gevolg? De Here komt eerder dan de slechte slaaf denkt.
Als iemand gelooft dat de Here later komt, dan zal hij merken dat zijn Here
eerder komt dan hij denkt. Wat is de straf? De Here zal hem doen delen in het
lot der huichelaars. Dat betekent niet dat hij dezelfde straf als de
huichelaars ondergaat, zoals ook degenen die in dezelfde gevangenis zitten
niet allemaal dezelfde straf ondergaan. Het ‘geween en het tandengeknars’
symboliseert diepe wroeging (over eigen falen) en waarachtig berouw.
Tot
slot: Onder alle teksten over de opname zijn er teksten die over een onvoorwaardelijke
opname gaan en teksten die over een voorwaardelijke opname gaan. En
alle teksten die over de onvoorwaardelijke opname gaan, spreken over
een opname na de Grote Verdrukking, een opname naar de lucht, terwijl
de teksten die voorwaarden stellen om opgenomen te kunnen worden
spreken over een opname voor de Grote Verdrukking, een opname naar de
troon.
Teksten over de onvoorwaardelijke opname gaan zijn de volgende: I Thess. 4:16, 17; I Kor. 15:50-52; I Kor. 15:23 (samen lezen met v. 52); Op. 14:1-5 en 14-15. Teksten over de voorwaardelijke opname: Op. 3:10; Luc. 21:34, 36 (waar is de Zoon? Op de troon); Op. 12:5 (naar de troon).
